31 X, takie nic...

 ... zauważył, jak sobie pierwsze miejsca wybierali.  (Łk 14,1.7-11)

Dziś, w wigilię Wszystkich Świętych miałyśmy w domu dzień skupienia. Trochę żeśmy świętym się przypatrzyły.
Ale najważniejszym chyba jest to, że uświadomiłyśmy sobie bardziej źródło świętości w nas - łaskę chrztu - miejsce zjednoczenia z Bogiem. Stało się coś, co jest nierozerwalne...
A w kontekście Słowa, to podzielę się zasłyszanym z homilii.
Jest wiele cnót, których pragniemy. Któż nie chciałby być mężnym, sprawiedliwym, roztropnym, panującym nad sobą? To takie wspaniałe :) A pokora? To takie nic...
A przecież bez pokory:
męstwo staje się zuchwałością,
sprawiedliwość - tyranią,
roztropność - przebiegłością,
a panowanie nad sobą - wywyższaniem się.

30 X, wolno, nie wolno?

...oni Go śledzili. A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę.
Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: «Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?» Lecz oni milczeli. 
On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił... (Łk 14, 1-6)

Prawo porządkuje. Ale gdy porządek staje się bożkiem... kiedy jemu służymy zamiast służyć w miłości człowiekowi, to z nami gorzej niż z faryzeuszami. Gorzej, bo oni śledzą Jezusa jeszcze przed Paschą (przed zmartwychwstaniem) a my żyjemy w czasie działania łaski usprawiedliwienia...
Wolno, nie wolno...? Nie da się rzeczywistości zaszufladkować i trzymać pod kontrolą. Codziennie wezwanie miłości stoi u wrót, nie tylko klasztornych :). U wrót serca. Otworzysz i uzdrowisz (słowem, gestem, przebaczeniem itp.) czy pozostaniesz milczące?

Fot. na krakowskich plantach. To drzewo wyjątkowe, o każdej porze roku cieszy oko.

29 X, pewność umiłowania

...Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? [...]
I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani potęgi, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.  (Rz 8, 31b-39)

Niedawno odwiedziłam zaprzyjaźnioną rodzinkę. Dumna mama trójki córek pokazała zdjęcie swoich pociech, na którym dwie starsze (7 i 5 lat) były ubrane w stroje zuchów. Ale na tymże zdjęciu obok starszych sióstr stała trzyletnia córeczka prawie nagusieńka. I cóż, właśnie ona wzbudzała największą sympatię, choć oczywiście podziwialiśmy strasze harcereczki.
Dziś, kiedy słuchałam słów św. Pawła, właśnie tamto zdjęcie stanęło mi w pamięci i pomyślałam sobie, że właśnie jak ta trzylatka staję przed Panem... I że właśnie On patrzy na mnie z wielką miłością. Widzę wokół siebie "starszych", mądrzejszych, sprawniejszych, których podziwiają i których sama podziwiam. Jednak dziś na modlitwie byłam pewna miłości, jaką mnie (właśnie mnie) miłuje Bóg.
Całe dzisiejsze I czytanie jest wielkim oświeceniem i ukazaniem prawdy Bożego umiłowania! W Ewangelii dzisiejszej (Łk 13, 31-35) w Jezusie widzę cenę tego umiłowania i niecofnięcie się przed jej zapłatą...
Nic nie może odłączyć mnie (i ciebie) od miłości Bożej!
Zapraszam dziś siebie i ciebie do chwili zatrzymania się przed Panem (jeśli masz możliwość wejdź do świątyni, jeśli nie, to w domu, w pracy zatrzymaj się na chwilę - wejdź do świątyni serca swego), by w sposób uświadomiony przyjąć miłość Bożą oraz wyrazić Mu w jakiś sposób swoją wdzięczność. Zrób to w swój niepowtarzalny sposób...

28 X, budowanie

... zbudo­wani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamie­niem węgielnym jest sam Chrystus Jezus.
W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha. (Ef 2, 19-22)

Za oknem budują nowy dom. Może dlatego pierwsze czytanie bardziej mnie pociągnęło :).
W każdym bądź razie, budowanie to ciekawa sztuka. I to budowanie z kamienia, i to duchowe budowanie, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.
Każdy pojedynczy element jest potrzebny, ale każdy pojedynczy element jest połączony z innymi, by stanowić dom.
Ja (podobnie jak ty) mam swoje miejsce i swoje znaczenie. Ważne, bo z woli Budowniczego.

Fot. Widok z okna...

27 X, schowana moc

Sądzę, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych.  (Rz 8, 18-25)

Bardzo lubię te zdania.
Najpierw o cierpieniu, które jest czasowe (mimo natężenia, ciemności i doskwierania). A po drugie perspektywa, że właśnie w tym doskwieraniu jest możliwe objawienie się dziecięctwa Bożego.
Tylko człowiek zakorzeniony w Bogu jest w stanie w cierpieniu zachować miłość.
I jeszcze jedno - chyba najważniejsze - to słowo chce spełnić się w nas. Od chrztu jest w nas ziarno wiary, nadziei i miłości. Jest jak zaczyn w mące. Bo Królestwo Boże podobne jest "do zaczynu, który wziąwszy kobieta schowała w mąki miary trzy" (Łk 13, 18-21). Inne tłumaczenie czasem wybudzi umysł :). Jest w nas "schowana" miłość Ojca. I świat oczekuje z upragnieniem objawienie się Jej. We mnie, w tobie...

Fot. "Msza się skończyła...msza się zaczyna (w codzienności)". Życzę sobie i dla każdego, byśmy wychodząc z kościoła byli w świecie dynamiczną pamiątką Pana. Bo moc miłości jest w nas wrzucona.

26 X, dziecko

Pan mu odpowiedział: «Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? A tej córki Abrahama, którą szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?» (Łk 13, 10-17)

Czy nie należało uwolnić?...
Należało. I uwolnił. :)
Dziś synostwo (dziecięctwo, bo jakoś "córostwo" chyba się nie mówi). Jezus kobietę skuloną nazywa córką Abrahama. Córką! A dzieci się kocha za nic.
A ja, a ty? Zobacz, kogo dziećmi jesteśmy:
Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać:  «Abba, Ojcze».  (Rz 8, 12-17)
Duch Boży prowadzi, nie opierajmy się Mu. Bóg troszczy się o nas bardzo.
W sakramencie pojednania z niejednych więzów nas uwalnia. Kiedy ostatnio byłeś u spowiedzi? Może warto dziś odnowić więź z Ojcem w tym sakramencie...

P.S. Byłam niedawno na bardzo fajnej sesji o więziach, mam zamiar jakoś nią się podzielić, ale na razie nie mam czasu.

24 X, dojrzewa owoc

... I opowiedział im następującą przypowieść: "Pewien człowiek miał drzewo figowe zasadzone w swojej winnicy; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł...".  (Łk 13, 1-9)

Moje życie - moja winnica - które de facto jest własnością Pana, jest miejscem przez Niego miłowanym. Czy znajduje w nim owoce miłości? Na pewno ich spodziewa się. Skoro spodziewa się, wierzy, czeka i uprawia. Czasem nawozem, który śmierdzi... ;)
Słówko z pierwszego czytania, gdzie mowa o dążności ciała i dążności Ducha, że są różne. Grecki oryginał "dążności" jest "zamysłem". Zamysł ciała, zamysł Ducha... Ciało nie pociągnięte przez Ducha samo nie podporządkowuje się Prawu Bożemu ani nawet bo nie jest do tego zdolne - św. Paweł realista (Rz 8, 1-11). Dlatego zawalczyć o miejsce Ducha w moim życiu jest też moim zadaniem. Mam go w sobie od chrztu, od bierzmowania. W każdym sakramencie pojednania przychodzi z darem przebaczenia i umocnienia.
I tak powoli we mnie dojrzewa owoc... owoc miłości Ojca - duch synostwa.

Fot. ... natomiast mogę, jeśli chcę.

23 X, rozpoznać łaskę

Jezus mówił do tłumów: «Gdy ujrzycie chmurę podnoszącą się na zachodzie, zaraz mówicie: „Deszcz idzie”. I tak bywa. A gdy wiatr wieje z południa, powiadacie: „Będzie upał”. I bywa. Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd ziemi i nieba, a jakże obecnego czasu nie rozpoznajecie? I dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie tego, co jest słuszne? (Łk 12, 54-59)

Obecny czas... jest czasem łaski. Rozpoznać łaskę danej chwili jest wyzwaniem do podjęcia.
"O życie szare i monotonne, ile w tobie skarbów. Żadna godzina nie jest podobna do siebie, a więc szarzyzna i monotonia znikają, kiedy patrzę na wszystko okiem wiary. Łaska, która jest dla mnie w tej godzinie, nie powtórzy się w godzinie drugiej. Będzie mi dana w godzinie drugiej, ale już nie ta sama. Czas przechodzi. A nigdy nie wraca. Co w sobie zawiera, nie zmieni się nigdy; pieczętuje pieczęcią na wieki". (św. Faustyna, Dzienniczek 63).
Wyzwanie danej chwili - rozróżnić i wybrać to co słuszne. Z łaską możliwe!

Fot. jesienne radości :)

22 X, ogień Ducha

Jezus powiedział do swoich uczniów:
"Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął. Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie.
Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój?..." (Łk 12, 49-53)

Kiedy słyszę te słowa z ust Jezusa, myślę o Duchu Świętym, którego symbolem jest ogień:
Duchu Ogniu, Duchu Żarze, 
Duchu Światło, Duchu Blasku,
Duchu Wichrze i Pożarze, 
ześlij płomień Twojej łaski.

1. Chcesz, rozpalisz i rozognisz, 
serca wzniesiesz na wysokość: 
w ciemność rzucisz blask pochodni 
i rozproszysz grzechu mroki.

2. Naszą nicość odbudujesz, 
w najpiękniejsze znów struktury, 
tchnieniem swoim świat przesnujesz 
w szeleszczących modlitw sznury.

3. Z mgieł konkretny kształt wywodzisz 
i z chaosu piękno ładu. 
Tyś spokojem wśród niezgody 
w bezradności Tyś jest radą.

4. Twe zbliżenie zaróżowi 
pulsem życia, wzrostu drżeniem.
Narodzimy się na nowo,
ciemność stanie się promieniem (pieśń kościelna)

Ten Ogień niech się pali we mnie, niech nie gaśnie. Tym zrealizuję pragnienie Jezusa, jeśli pozwolę się ogarnąć temu Ogniowi, jeśli pozwolę ogarnąć się Duchowi. On wypali we mnie słomę światową... ale też utrwali kształt dziecięctwa nadany na chrzcie świętym.

21 X, odpowiedzialność

"...Sługa, który zna wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie uczynił zgodnie z jego wolą, otrzyma wielką chłostę. Ten zaś, który nie zna jego woli i uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele zlecono, tym więcej od niego żądać będą".  (Łk 12,39-48)

Ludzka przekora powie, że nie warto mieć "więcej", że nie warto wiedzieć "więcej", bo "więcej" wiąże się to z większą odpowiedzialnością. Ale to przekora!
Bo pokora zna prawdę i wie skąd przychodzi siła w  codziennych obowiązkach i nie ucieka od służebności. A zauważmy, że mowa o tu "słudze", więc i tak kierowanie należy do kogoś innego... W dzisiejszym Psalmie śpiewamy: Nasza pomoc w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię (Ps 124).
A może i cały Psalm 124 zacytuję:
Gdyby Pan nie był po naszej stronie, przyznaj Izraelu, 
gdyby Pan nie był po naszej stronie, gdy ludzie przeciw nam powstali, 
wtedy pochłonęliby nas żywcem. 
Gdy gniew ich przeciw nam zapłonął, 
wówczas zatopiłaby nas woda, 
potok by popłynął nad nami. 
Wówczas potoczyłyby się nad nami wezbrane wody. 
Błogosławiony Pan, który nas nie wydał na pastwę ich zębom. 
Dusza nasza jak ptak się wyrwała z sideł ptaszników, 
sidło się podarło, i zostaliśmy uwolnieni. 
Nasza pomoc w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię.

Obowiązki mego (twego) stanu są darem ("komu wiele dano") i zadaniem ("wymagać się będzie"). Ale łaski nie zabraknie. Tylko w pokorze prośmy o nią. Ja dziś proszę dla siebie, i dla Ciebie... :)

Fot. Róża pod ciężarem deszczu... Róża jest różą i swej wartości nie traci, i nie pozbywa się zapachu i piękna choć pochylona leży na chodniku.

20 X, trakt miłosierdzia

W Krakowie dziś wspominaliśmy św. Jana z Kęt, człowieka mądrego (wykształconego) i pokornego. Jest on jednym z tych, którzy naznaczyli Kraków miłosierdziem.
Znamy z katechizmu uczynki miłosierdzia. Może warto sobie je przypomnieć. Co do ciała:
1. Głodnych nakarmić
2. Spragnionych napoić
3. Nagich przyodziać
4. Podróżnych w dom przyjąć
5. Więźniów pocieszać
6. Chorych nawiedzać
7. Umarłych pogrzebać
i co do duszy:
1. Grzesznych upominać
2. Nieumiejętnych pouczać
3. Wątpiącym dobrze radzić
4. Strapionych pocieszać
5. Krzywdy cierpliwie znosić
6. Urazy chętnie darować
7. Modlić się za żywych i umarłych.
Usłyszałam dziś trafne określenie, co do tych uczynków. Są drogą spotkania Boga z człowiekiem. I to w dwie strony: człowiek przez nie spotyka Boga i Bóg przez nie schodzi do człowieka. Trakt miłosierdzia. Wędrujmy w życiu nim!

19 X, nie dać się rozłożyć

...Abraham nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale się wzmocnił w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu i był przekonany, że mocen jest On również wypełnić, co obiecał... (Rz 4, 20-25)

Bardzo mnie dziś poruszył ten brak niedowierzania Abrahama, który w oryginale brzmi "nie dał się rozłożyć niewiarą". Nie rozsypał się, trwał.

18 X, przystąpmy z ufnością

Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, zbliżyli się do Jezusa i rzekli: „Nauczycielu, chcemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy”.[...]
Gdy dziesięciu to usłyszało, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana. A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich... (Mk 10,35-45)

Dzisiejsze Słowo zadało mi kilka pytań:
- najpierw zapytało mnie o moje pragnienia,
- zapytało mnie o to, czego zazdroszczę innym.
Nie zostawiło mnie Słowo z tymi pytaniami, tylko poprowadziło mnie dalej. Skoro odkrywam w sobie pragnienia bycia blisko Jezusa, to Jezus odpowiadając na te pragnienia pokazuje drogę: kielicha i chrztu. Przyjęcia czegoś, co przychodzi spoza mnie. Co mogę przyjąć i mogę odrzucić. Realizacja pragnienia bycia z Jezusem ma swoją cenę. Cenę paschy Jego we mnie.
A kiedy odkrywam w sobie oburzenie na innych, którzy mają większe aspiracje, to Jezus też na to odpowiada, pokazując drogę: drogę służby. Czyli tym razem czegoś, co wychodzi ode mnie (a nie jak wyżej spoza mnie). Decyzja należy do mnie, czy będę sługą, czy nie.

Wdzięczna jestem Bogu za tę "rozmowę".
I w tej wdzięczności idę do kaplicy z ufnością na otrzymanie stosownych łask, według zachęty II czytania: przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę w stosownej chwili. (Hbr 4,14-16)