2 VIII, nie potrzebują odchodzić

...A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: «Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności». Lecz Jezus im odpowiedział: «Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!»...  (Mt 14, 13-21)

Różne są patrzenia uczniów i Jezusa na tę samą sytuację.

W wielu momentach w moich wydarzeniach różne są patrzenia moje i Jezusa... 

Uczę się słuchania Ciebie, Jezu. Uczę się zaufania.

1 VIII, już podmówiona

... tańczyła wobec gości córka Herodiady i spodobała się Herodowi. Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi. A ona przedtem już podmówiona przez swą matkę powiedziała...  (Mt 14, 1-12)

Takie "podmówienie" jest znakiem złego serca Herodiady. 

Ustrzeż nas Panie od nienawiści, od pogardy, od zemsty, od złych zamiarów. I od wciągania w to innych.

31 VII, pytania

Jezus, przyszedłszy do swego miasta rodzinnego, nauczał ich w synagodze, tak że byli zdumieni i pytali: "Skąd u Niego ta mądrość i cuda? Czyż nie jest On synem cieśli?..." (Mt 13, 54-58)

Wiele zależy od dobrego pytania. Nie oceniam pytania ziomków Jezusa. Nie pomogło ono im przyjąć Go. A może nie tyle pytanie temu winne, co płytkość źródła odpowiedzi... Nie pokopali głębiej. Nie zostawili przestrzeni na tajemnicę. Na działanie Boga.

Tak się rozwodzę nad nimi, bo w tej postawie widzę też siebie. Blisko mi do zaszufladkowania tego czy innego wydarzenia.

Duchu Święty, otwieraj moje oczy, moje serce i moje życie...

Fot. ktoś mi niedawno podesłał

30 VII, wyciągną na brzeg

Podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili...  Mt 13,47-53.

Wyciągną na brzeg... :) ryby wszelkiego rodzaju.

Na razie wszyscy razem.

Św. Augustyn:

...Dzisiaj spotykamy ludzi, którzy trzymają się jedynie surowych zasad, nakazują karę dla wichrzycieli, wołają: „nie dawajcie psom tego, co święte”, „niech ci będzie jak… celnik” ten, który gardzi Kościołem, żądają, żeby odciąć od ciała jeden z członków powodujących zgorszenie (Mt 7,6; 18,17; 5,30). Niech niewczesna gorliwość wzbudza duży niepokój w Kościele, bo chcieliby wyrwać chwast przed czasem, a ich zaślepienie sprawia, że sami stają się wrogami jedności Jezusa Chrystusa. […] 

Strzeżmy się, aby nie wpuszczać do naszych serc tych zarozumiałych myśli, starając się odseparować od grzeszników, aby się nie zbrukać w kontakcie z nimi, pragnąc stworzyć grupę uczniów czystych i świętych. W taki sposób tylko rozerwiemy jedność, pod pretekstem nieobcowania ze złymi. Wręcz przeciwnie, przypomnijmy sobie przypowieści z Pisma, natchnione słowa, uderzające przykłady, gdzie jest nam ukazane, że źli byli zawsze obok dobrych w Kościele, aż do końca świata i do dnia sądu, a ich uczestnictwo w sakramentach nie przynosiło szkody dobrym, jeśli tylko ci nie brali udziału w ich grzechach.

26 VII, synergei (współdziała)

Wiemy, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra...  (Rz 8, 28-30)

Bardzo się cieszę, że św. Paweł zapisał to, co zapisał :)

24 VII, współpracuj z darem rozumu

Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu...  (Mt 13, 18-23)

"Nie rozumie go...", można ten czasownik tłumaczyć: "nie rozumieć, nie pojmować, nie uważać".

Czy to jest działanie zawinione od strony człowieka?

Wyjaśnia się, dlaczego pierwszym darem Ducha, o jaki modlimy się i jaki jest nam dawany w sakramencie bierzmowania, jest dar rozumu. 

22 VII, wytrwałość

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Stała ona przed grobem, płacząc.  (J 20, 1. 11-18)

Każdy ma swoje stanie przed grobem...

Na pociechę bł. Paweł Giustiniani:

Choćby eremita niekiedy nie mógł się modlić, ponieważ inne myśli zajmują mu umysł i będzie miał wiele roztargnień, niech jednak nie zaniedbuje tego, by się udać na miejsce modlitwy, i na klęczkach przed obrazem Chrystusa lub w inny sposób, według własnej pobożności, niech tak trwa określony czas w pełni przekonany, że taka wytrwałość będzie mu poczytana za modlitwę. Jeżeli w tym wytrwa, wkrótce za sprawą łaski Pana odczuje słodycz modlitwy (Reguła życia eremickiego, ŹrMon 71, s. 95).

21 VII, w rodzinie

... «Któż jest moją matką i którzy są moimi braćmi?» I wyciągnąwszy rękę ku swoim uczniom, rzekł: «Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten jest Mi bratem, siostrą i matką».  (Mt 12, 46-50)

No i rodzi się pytanie: gdzie jestem?

Czy Jezus wyciągnie rękę ku mnie i tak powie? 

Czy oddycham rodziną Jezusa - relacją z Ojcem, z Duchem, z Jezusem?

Czy widzę wokół Jego braci?

A tak na prawdę, to wszystko sprowadza się do jednego pytania: czy kocham tę (swoją) rodzinę? Czy kocham tych, których mi dał?

20 VII, znak od Jezusa

Niektórzy z uczonych w Piśmie i faryzeuszów rzekli do Jezusa: «Nauczycielu, chcielibyśmy zobaczyć jakiś znak od Ciebie»...  (Mt 12, 38-42)

Znak od Ciebie...

Znak od Jezusa.

Takim znakiem jest m.in. rozgrzeszenie i błogosławieństwo w sakramencie pokuty.

19 VII, róść aż do żniwa

 … Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?” A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”»… Mt 13,24-30

Mocno mnie dziś zatrzymało słowo o zgodzie na współistnienie w bliskości pszenicy i chwastu. Uświadomiłam sobie, że Jezus mówi to też do mnie.

Ja czasem (nie czasem, ale często,) myślę, że gdyby coś tu czy tam w życiu, we wspólnocie, poprzestawiać, „pozbyć się” osób, które według mojej oceny „zachwaszczają”… to byłby prawie raj na ziemi. 

A to ja potrzebuję nawrócenia! Ja widzę tylko mały kawałek rzeczywistości.

Jezu, dziękuję Ci, że pokazałeś mi więcej…

Proszę Cię o Twego Ducha, niech będzie mi przewodnikiem. 

Dziękuję za każdy dzień, za każdą chwilę, za wszystkie dobre ziarna w moim życiu i za Twoją cierpliwość wobec chwastów we mnie… I za dzisiejsze urodzinowe niespodzianki dziękuję Ci, mój dobry Boże!

Fot. Moje siostry z Zawichostu wydobywają perełki z homilii naszego Założyciela.

12 VII, ziarno=Słowo= dar

... Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?»... (Mt 13, 1-23)

Nie ma słowa bez wypowiadającego je...

Bóg jest hojny i Jego Słowo pada hojnie do naszych uszu. Tylko że, my jesteśmy jak ta droga, jak te ciernie, jak skała, ale też jak ziemia...

Człowiek staje się sobą, kiedy nauczy się przyjmować Boga jako dar (cyt. za o. Maksymilianem Nawarą OSB).

6 VII, ON się nam daje cały

...«Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa». Jezus obrócił się i widząc ją, rzekł: «Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła»… Mt 9, 18-26

To wydarzenie pozwala sądzić, że Jezus „się rozdaje”. Kobieta jakby bez ludzkiej zgody Jezusa otrzymuje dar uzdrowienia. To lepiej widać u innego ewangelisty.

A człowiekowi nie przychodzi tak łatwo rozdawanie się. Wręcz odwrotnie, chciałby o wszystkim decydować i wszystko posiadać. Zwłaszcza rację ;).

Jeśli w wierze staję się darem dla innych, nie zatracam się, sklejam się z Jezusem.

5 VII, prawdziwe ukojenie

..Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych... Mt 11,25-30

Szukanie ukojenia jest dziś dla wielu celem. Większość terapii służy temu, by człowiek poczuł się dobrze, „komfortowo” - jak mówią. 

Dla mnie komfortem serca jest bliskość mego serca z Jezusem, te same dążenia. Ale takie ukojenie nie znaczy często komfortu w sensie światowym, wręcz przeciwnie…

Ale o to ukojenie chodzi w ostateczności każdemu, choć jeszcze nie rozumiemy tego.