30 X, wolno, nie wolno?

...oni Go śledzili. A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę.
Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: «Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?» Lecz oni milczeli. 
On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił... (Łk 14, 1-6)

Prawo porządkuje. Ale gdy porządek staje się bożkiem... kiedy jemu służymy zamiast służyć w miłości człowiekowi, to z nami gorzej niż z faryzeuszami. Gorzej, bo oni śledzą Jezusa jeszcze przed Paschą (przed zmartwychwstaniem) a my żyjemy w czasie działania łaski usprawiedliwienia...
Wolno, nie wolno...? Nie da się rzeczywistości zaszufladkować i trzymać pod kontrolą. Codziennie wezwanie miłości stoi u wrót, nie tylko klasztornych :). U wrót serca. Otworzysz i uzdrowisz (słowem, gestem, przebaczeniem itp.) czy pozostaniesz milczące?

Fot. na krakowskich plantach. To drzewo wyjątkowe, o każdej porze roku cieszy oko.

12 IX, praca nad sobą

Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz? Jak możesz mówić swemu bratu: "Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku», gdy sam belki w swoim oku nie widzisz?..." Łk 6,39-42

Dziś psychologowie nazwaliby to projekcją. Czego nie akceptujemy u siebie samych, to bardzo skrzętnie zauważamy i to w powiększonych rozmiarach u innych.
Nawracanie się jest wielkim wyzwaniem dla każdego z nas.
Zapisałam kiedyś w notatkach, ale niestety bez autora:
"Wierzyć w Ducha Bożego, to wierzyć w Boga, który kieruje światem od wewnątrz, a nie w Boga, który manipuluje swoim stworzeniem".
Praca nad własnym sercem, nad zmianą myślenia, po prostu nawrócenie, jest współpracą z Bogiem i ma ogromny sens.
Maryja, której imię dziś świętujemy, pomaga nam w tej współpracy.

Fot. z internetu.

18 VI, strzeż się

Jezus powiedział do swoich uczniów:
„Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie..." Mt 6,1-6

Dobre czyny wówczas są dobre, jeśli dobre są intencje, jeśli są czyste - jednoznaczne.
A we mnie się plotą czasem jak w warkoczu różne motywacje działań... Jezus mówi: "strzeżcie się"! Nie uniknę swoich słabości, ale mogę uczynić prostymi moje decyzje.
Wiem, co chcę wspierać w sobie i co "usadzać". To ważny pierwszy krok. Następne - w drodze codzienności.

17 VI, oj ta miłość...

Miłujcie waszych nieprzyjaciół...
jeśli pozdrawiacie tylko swych braci, cóż szczególnego czynicie? Czyż i poganie tego nie czynią? Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski. Mt 5,43-48

"Kochać drugiego człowieka, oznacza wielką pracę nad sobą..." ks. J. Twardowski
Więc idę pracować ;-)
Wspomóżcie mnie modlitwą.

Fot. źródło: http://narodzic-sie-na-nowo.blog.deon.pl/2013/12/16/bedziemy-sadzeni-z-milosci/

3 VI, wewnętrzne przeoranie

"Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie pierwej, zanim świat powstał". J 17,1-11a

Chciałabym pod koniec swego życia móc powiedzieć Bogu to, co powiedział Jezus do Ojca: wypełniłem dzieło, które mi dałeś do wykonania.
Czy rozmowa może "wycisnąć" tyle, co przeoranie kilku hektarów? Może :-), dziś się przekonałam. I mam nadzieję, że przeorana gleba wewnętrznego ducha, przyjmie Ducha Świętego i Nim żyć i owocować będzie.
Niech tak się stanie! Veni Sancte Spiritus!

Fot. kartka z pewnej dobrej książki :) pt. "Czy życie zakonne ma sens?", którą przerabiałyśmy z siostrami na formacji. Oryginalny tytuł włoski brzmi inaczej - "Powrót do korzeni", ale po polsku przetłumaczyli jakoś tak z pytajnikiem. :)

29 I, praca na roli

Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedno padło na drogę; i ... 
Inne padło na miejsce skaliste... 
Inne znów padło między ciernie... 
Inne w końcu padły na ziemię żyzną, wzeszły, wyrosły i wydały plon... Mk 4,1-20

Pielęgnowanie naszej duszy jest zupełnie podobne do uprawy ziemi. Tak mówią święci. Właśnie wpadł mi dziś tekst św. Cezarego z Arles:
"Wiecie bowiem; jak uprawia się ziemię. Najpierw wyrywa się ciernie, odrzuca daleko kamienie. Następnie orze się samą ziemię, raz, potem drugi, trzeci i wreszcie... zasiewa. Niech będzie podobnie w naszej duszy: najpierw wyrwijmy ciernie z korzeniami, to znaczy, złe myśli, a następnie usuńmy kamienie - inaczej mówiąc, wszelką uszczypliwość i surowość. Na koniec zaorajmy nasze serce pługiem Ewangelii i lemieszem krzyża, skruszmy je pokutą, spulchnijmy jałmużną, a przez miłosierdzie przygotujmy je na zasiew Pana...".

Mam doświadczenie pracy nad sobą, która kosztuje wiele trudu. Która jest bardzo podobna do wyrywania cierni. Kiedy świadomie dochodzę do korzeni złych myśli w sobie, kiedy widzę, że mnie ranią (albo ranią innych) a są chwastem (nie tylko nie prowadzą do żadnego konstruktywnego wyboru, ale są wręcz fałszywe), wyrywam je, co nie jest takie łatwe. Pokaleczę się czasem wyrywając, jednak jestem pewna, że warto tak, niż zostawić je w swym sercu, by zagłuszyły prawdziwe dobro.