5 XII, Pan nas buduje

Ref. Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu.
Chwalcie Pana, bo dobrze jest śpiewać psalmy Bogu *
słodko jest Go wychwalać. 
Pan buduje Jeruzalem, *
gromadzi rozproszonych z Izraela. 

On leczy złamanych na duchu *
i przewiązuje im rany. 
On liczy wszystkie gwiazdy *
i każdej nadaje imię. 

Nasz Pan jest wielki i potężny, *
a Jego mądrość niewypowiedziana. 
Pan dźwiga pokornych, *
karki grzeszników zgina do ziemi. (Ps 147)

Czas wspólnego wykuwania przyszłości, czas posiedzeń kapitulnych, to czas trudny i zarazem wspaniały. Trudny, bo różne jesteśmy i wykucie wspólnych wytycznych kosztuje zgięcia grzbietu swoich racji i szukania kształtu miłości w jedności Wspólnoty. Wspaniały, bo mamy doświadczenie prowadzenia Bożego, doświadczenie własnego rozwoju, jak i rozwoju Wspólnoty.
Krzesła w Zawichoście będą pamiętać godziny naszych obrad :).
Pozdrawiam i polecam się. "Pan buduje" naszą jadwiżańską Wspólnotę. Obyśmy Mu nie przeszkadzały!
Zacytowałam Psalm dzisiejszy, bo jakoś mnie napawa radością.

Fot. Takie ot zdjęcie podczas obrad. Czasem upodabniamy się do siebie :) Ale mam nadzieję, że wewnętrznie coraz bardziej do Pana.

3 XII, kształtuje tych, co zaufali

Miasto mamy potężne; 
On jako środek ocalenia 
sprawił mury i przedmurze. 
Otwórzcie bramy! 
Niech wejdzie naród sprawiedliwy, 
dochowujący wierności; 
jego charakter stateczny 
Ty kształtujesz w pokoju, 
w pokoju, bo Tobie zaufał. 
Złóżcie nadzieję w Panu na zawsze, 
bo Pan jest wiekuistą Skałą!  (Iz 26,1-6)

Witajcie w adwencie!
Rozpoczęliśmy nowy rok liturgiczny. A cóż to jest, jak nie Jezus Chrystus w swoich tajemnicach, w swoim misterium. To tak, jakby na nowo - kolejna szansa - spotkać w swoim życiu przychodzącego Boga.
On nas tworzy, On nas buduje, jak miasto potężne i sprawia w nas swój dom.
Tylko jedno z naszej strony potrzeba - ufności Jemu. To znaczy poddania Mu siebie, swojej woli, swoich pragnień, swoich zamierzeń - On nie niszczy człowieka i jego człowieczeństwa. On przyjmuje i przemienia.
Zachęta: idźmy za Nim drogą adwentu, idźmy do Betlejem, idźmy nad Jordan, idźmy do Kany, idźmy na pagórki i w doliny Palestyny, idźmy do Jerozolimy, aż na Golgotę... "Na zawsze złóżcie nadzieję w Panu" - przypomina Izajasz. Nie ma miejsca w którym by nie dosięgła ręka Ojca Wszechmocnego i Miłującego.
Ufasz? Ufaj!

Fot. Niebo nad nami różnie się układa... wydarzenia przed nami różnie się wydarzają, ale nie one są wyznacznikiem naszego serca i charakteru, tylko zaufanie Panu.

27 XI, błogosławcie Pana

Ref. Chwalcie na wieki najwyższego Pana.
Błogosławcie Pana, wszystkie ptaki powietrzne, *
błogosławcie Pana, trzody i dzikie zwierzęta. 
Błogosławcie Pana, wszyscy ludzie, *
chwalcie i wywyższajcie Go na wieki(Dn 3)

Przez cały ten ostatni tydzień jako psalm responsoryjny "leci" tekst z księgi Daniela. Przepiękny hymn stworzenia ku chwale Pana. Zauważmy, że to człowiek użycza swych ust, by wszelkie stworzenie skierować rozumnie ku Stwórcy.
A jak jest z naszym (moim, twoim) błogosławieniem Pana?
U mnie dziś takie to śpiewanie:
błogosławcie Pana, wszelkie drogi polskie,
błogosławcie Pana, oszronione drzewa,
błogosławcie Pana, pasażerowie,
błogosławcie Pana, kierowcy,
błogosławcie Pana, media i wifi wszelakie :),
błogosławcie Pana, smsy, maile,
błogosławcie Pana, kanapko, herbatko,
błogosław Pana, osłono nocy,
błogosław Pana, podróżny nastroju,
błogosławcie Pana, rozmowy siostrzane...
itd.itp...
ciąg dalszy innymi mediami niech leci ku Niebu :).
Pozdrawiam z drogi na Litwę. Tym razem jadę z Siostrą z rekolekcjami na początek adwentu.

Fot. Jadwiga Królowa na koniu. Pewnie w jej czasach jechałabym na Litwę na koniu a dziś autobusem mającym wifi :).

25 XI, mój Obrońca

Podniosą na was ręce i będą was prześladować... Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa. Postanówcie sobie w sercu nie obmyślać naprzód swej obrony. Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość... (Łk 21,12-19)

Na zdjęciu moment Komunii świętej w dniu ślubów wieczystych. Mały biały kawałek Chleba zanurzony w Winie, które już nie są tylko chlebem i winem ale Ciałem i Krwią naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Moc tego Pokarmu daje mi siłę miłowania, przebaczania, nauczania, ofiarowania, dziękowania, nawracania (się) itd... itp.

Fot. z 2000 roku, ze ślubów wieczystych, dziś według czasu chronos wypada 15-ta rocznica, choć według kairos to była uroczystość Chrystusa Króla.

24 XI, pomimo lęku

... I nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec. (Łk 21,5-11)

Zwłaszcza w czasach obecnych jakoś ta Ewangelia brzmi swojsko...
Uczucie lęku chyba nie zależy od naszej woli.
Jednak mimo wszystko, mimo uczucia lęku można być stabilnym (nie trwożyć się) w sytuacjach zagrożeń.
Ale to możliwe tylko z poczuciem bycia w rękach Ojca.

23 XI, wydawanie

...zobaczył, jak bogaci wrzucali swe ofiary do skarbony. Zobaczył też, jak uboga jakaś wdowa wrzuciła tam dwa pieniążki. (Łk 21,1)

Jezus widzi, co wrzucasz w każdym geście ludzkim, w każdym spojrzeniu, w każdym działaniu, w każdym wydaniu słownym lub bezsłownym...
Nie martw się, że małe, co twoje... w Jego oczach i w Jego rękach staje się skarbem każdy twój dar serdeczny.
On jest świadkiem wiernym.

"Bez pokory jesteśmy jak ślepcy w ciemnościach; z pokorą dusza postępuje w ciemnościach, jakby to był jasny dzień. Pyszny jest jak ziarno pszenicy rzucone do wody: nadyma się i rośnie. Wystawcie jednak to ziarno do słońca, albo wrzućcie do ognia: schnie i spala się. Pokorny jest jak ziarno pszenicy rzucone w ziemię: zapada, kryje się, ginie, umiera, po to jednak, by zazielenić się ponownie..." (św. Teresa z Avila)

Fot. Śluby wieczyste moich współsióstr w ub. sobotę. Leżą na posadzce, jak dar na patenie... Ofiarowanie.
A ileż takiego ofiarowania jest po naszych domach?! Cichego, prostego, codziennego wydawania się, aż tak zwyczajnego, że najbliżsi biorą to za "normalkę". Bóg widzi, bo jest świadkiem wiernym. Nie bój się wydawania, nawet gdy jest w oczach innych zwane jest "marnowaniem"... Miłość prawdziwa nie zmarnuje się - zmartwychwstanie!

"trwonienie" życia czy rozlewanie woni...

Wpadła na chwilę dobra książka w ręce moje. Mam nadzieję, że przeczytam całą, jak wpadnie na dłużej. Dziś dzielę się urywkiem. Ważnym dla mnie.
Zbliża się Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, to nasze patronalne święto, bo w nim ogniskują jak w soczewce nasze predykaty, w wigilię tego dnia składamy śluby wieczyste i Kościół nas konsekruje dla Boga. Jutro Agnieszka i Monika...
Osoba konsekrowana (jeśli jest wierna swej tożsamości) roznosi wokół zapach synostwa Bożego - miłość bezinteresowną. Ważne była dla mnie przed 15 laty, kiedy przeżywałam swoje śluby wieczyste, te słowa św. Pawła z Listu do Koryntian:
Bogu niech będą dzięki za to, że pozwala nam zawsze zwyciężać w Chrystusie i roznosić po wszystkich miejscach woń Jego poznania. (2 Kor 2,14)

W książce Cenciniego znalazłam dobry komentarz:
"...Jezus Chrystus jest przede wszystkim Barankiem Bożym, który ogołocił samego siebie i udzielił się nam jako woń maści, która już teraz nie ma zapachu, ponieważ rozlewać woń znaczy także wyzionąć ducha, umierać, pozbawiać się życiodajnego tchnienia.
Zatem być wonią Chrystusa oznacza przeżyć Jego kenozę śmierci i Jego zmartwychwstanie.
Jednak z pewnym oryginalnym podkreśleniem dotyczącym właśnie natury i sposobu działania woni: jesteśmy wezwani do naśladowania Baranka, do hojnego złożenia daru z samych siebie, hojnego i całkowitego, zawsze na sposób woni, rozprzestrzeniającej się z całkowitą dyskrecją i w ciszy, bez skupiania na sobie najmniejszej uwagi, a zwłaszcza całkowicie bezinteresownie, bez natychmiastowych wymiernych skutków, bez jakiejkolwiek korzyści, bez zarozumiałości, wprost idąc na zatracenie...
Tak jak to się dzieje w Betanii: w stylu tego, kto "trwoni" swoje życie na kontemplowanie miłości, kto zużywa swoją energię w czystym darze z siebie, darze ciała, które nie służy do rodzenia; w darze woli, która nie jest podporządkowana samorealizacji, po to, by całe życie stało się czystą emanacją miłości i niczym innym, nawet bez pretensji do tego, że zostanie dostrzeżone, zauważone, uznane, że dozna odpłaty.
"To właśnie z tego źródła, jakim jest życie oddawane bez oszczędzania go, płynie woń napełniająca cały dom" (VC 104)...". (A. Cencini, Czy straciliśmy zmysły?)

Fot. "Mój" Baranek w swojej Tajemnicy :) jest jak lampa, która oświeca, jest jak dziurka od klucza przez którą widać wnętrze..., jest Najnajnaj... :)

20 XI, troska Jezusa

Jezus wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej.
Mówił do nich: «Napisane jest: "Mój dom będzie domem modlitwy"... Łk 19,45-48.

Ja i ty też jesteśmy Jego domem. Ile w nas modlitwy (tj. synowskiej relacji z Nim) a ile kupiectwa (zasługiwania)?
Niesamowite jak On walczy o wolność i bezinteresowność każdego z nas. We wczorajszej perykopie zapłakał, wzruszył się, a dziś konkretyzuje troskę wyrzuceniem handlujących.
Ze mną bywa odwrotnie, najpierw wkurzę się a potem zapłaczę i już nie mam sił do zmiany... Jezus zapłakał a potem słuszny gniew przemienił na oczyszczenie.

Fot. Wota w kaplicy Matki Miłosierdzia w Ostrej Bramie.

Zachęcam do posłuchania:

19 XI, serce

Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: „O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi...".  (Łk 19,41-44)

Doświadczyć bólu wraz z Jezusem.
Zapłakać.
Pozwolić na przemianę serca, by zaczęło rozpoznawać to, co służy pokojowi...

18 XI, obdarowani

Następny przyszedł i rzekł: "Panie, tu jest twoja mina, którą trzymałem zawiniętą w chustce. Lękałem się bowiem ciebie...".
[...] "Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma". (Łk 19,11-28)

Boga nie trzeba się lękać, bo lęk sparaliżuje dobro, które możemy wykonać. A przecież, obdarowani, mamy moc obdarowywania.
Mam życie, mam miłość, mam powołanie.
Nie zakopię żadnego z nich...

Fot. Ten, który przypomina, że "nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem, abyście szli i owoc przynosili" (J 15,16) - aklamacja przed Ewangelią.

17 XI, zbawienie tobie

... Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić.
Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: „Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu”... (Łk 19,1-10)

Każdy z nas ma wiele przeszkód, które uniemożliwiają zobaczenie Jezusa...
Może warto dziś pomyśleć i odkryć ten swój jakiś "niski wzrost". I też odkryć swoje pragnienie Jezusa, które uaktywnia wyobraźnię i prowadzi do przekraczenia siebie.
No i na koniec wrócić z Jezusem do siebie, do swojej małości, bo On chce zatrzymać się w moim (twoim) domu, by właśnie tam stało się zbawienie!
***
Dziś o poranku paru moich znajomych zeszło ze swojej ziemskiej sykomory, Pan zechciał zaprosić ich do siebie... Niech zbawienie stanie się ich udziałem!

16 XI, uzdrawianie następuje

Kiedy Jezus zbliżył się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi. Wtedy zaczął wołać: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”
[...] A gdy się zbliżył, zapytał go: „Co chcesz, abym ci uczynił?” 
Odpowiedział: „Panie, żebym przejrzał”... (Łk 18,35-43)

W życiu każdego z nas są obszary w których jesteśmy ślepi. Siedzimy przy drodze (wokół nas wszystko się zmienia, tylko my czujemy, że siedzimy w dołku, że w jakiejś przestrzeni żebrzemy, że wciąż potrzebujemy wziąć coś od kogoś).
Przejrzenie da możność spotkania właśnie tam w tym naszym dołku Boga, który zbliża się do nas i któremu nie jesteśmy obojętni...
Ja prosiłam i otrzymałam. Wczoraj w pewnym obszarze spadła łuska z moich oczu. Pójdę dalej za Barankiem, wielbiąc dobroć i taktowność Pana.
Cieszę się dziś również Maryją Matką Miłosierdzia. Jest blisko i opieką swą ochrania.

Fot. Na krakowskich plantach :)

15 XI, ku spotkaniu

... Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą.
Wtedy pośle On aniołów i zbierze swoich wybranych z czterech stron świata, od krańca ziemi aż do szczytu nieba... Mk 13,24-32

"Wierzę, że pewnego dnia, a będzie to Twój dzień, mój Boże, pójdę ku Tobie chwiejnym krokiem, trzymając na dłoni wszystkie moje łzy, ale mając także to cudowne serce, którym nas obdarzyłeś, serce dla nas zbyt duże, ponieważ zostało uczynione dla Ciebie". J.Leclercq.