Baranku, nie nadążam za Tobą! nie proszę 'zwolnij' ale błagam 'pochwyć i pociągnij' weź mnie na ramiona swoje i nieś ku miłości Ojca i ku miłosierdziu braciom
27 III 2016 (Zmartwychwstanie)
p.s. dam się pochwycić - bez oporu opór usunął się wraz z kamieniem u grobu...
Prawie jak w litanii, na różne sposoby...:
Baranku mój umiłowany nie nadążam za Tobą gonię jak szalona wpadam w dołki i tracę Cię z oczu Nie zapomnij o mnie pochwyć wyciągnij z otchłani weź na ramiona swoje (...)Twoja jestem Barankowa
Boże, Ty sprawiasz, że ta najświętsza noc jaśnieje blaskiem
Zmartwychwstania Pańskiego, wzbudź w Twoim Kościele ducha dziecięctwa,
którego otrzymaliśmy na chrzcie świętym, abyśmy, odnowieni na duchu i ciele,
służyli Tobie z całkowitym oddaniem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego
Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie
wieki wieków. (jedna z kolekt wigilii paschalnej) My wszyscy, którzy otrzymaliśmy chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa,
zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć. Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć
zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie, jak
Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca. Jeżeli bowiem przez śmierć, podobną
do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim
złączeni w jedno przez podobne zmartwychwstanie... (Rz 6, 3-11 )
Życzenia dla Ciebie (i dla siebie :) - daj się pochwycić Zmartwychwstałemu Panu! Barankowi!
... Oto są bowiem święta paschalne, w czasie których zabija się prawdziwego Baranka, a Jego krew poświęca domy wierzących. Jest to ta sama noc, w której niegdyś ojców naszych, synów Izraela, wywiodłeś z Egiptu i przeprowadziłeś suchą nogą przez Morze Czerwone. Jest to zatem ta noc, która światłem ognistego słupa rozproszyła ciemności grzechu, a teraz ta sama noc uwalnia wszystkich wierzących w Chrystusa na całej ziemi od zepsucia pogańskiego życia i od mroku grzechów, do łaski przywraca i gromadzi w społeczności świętych. Tej właśnie nocy Chrystus skruszywszy więzy śmierci, jako zwycięzca wyszedł z otchłani. Nic by nam przecież nie przyszło z daru życia, gdybyśmy nie zostali odkupieni. O, jak przedziwna łaskawość Twej dobroci dla nas! O, jak niepojęta jest Twoja miłość: aby wykupić niewolnika, wydałeś swego Syna. O, zaiste konieczny był grzech Adama, który został zgładzony śmiercią Chrystusa! O, szczęśliwa wina, skoro ją zgładził tak wielki Odkupiciel! O, zaiste błogosławiona noc, jedyna, która była godna poznać czas i godzinę zmartwychwstania Chrystusa. O tej to nocy napisano: a noc jako dzień zajaśnieje, oraz: noc będzie mi światłem i radością. Uświęcająca siła tej nocy oddala zbrodnie, zprzewin obmywa, przywraca niewinność upadłym, a radość smutnym, rozprasza nienawiść, usposabia do zgody i ugina potęgi. [...] O, zaiste błogosławiona noc, w której się łączy niebo z ziemią, sprawy boskie ze sprawami ludzkimi. Prosimy Cię, przeto, Panie, niech ta świeca poświęcona na chwałę Twojego imienia nieustannie płonie, aby rozproszyć mrok tej nocy. Przyjęta przez Ciebie, jako woń przyjemna, niechaj się złączy ze światłami nieba. Niech ta świeca płonie, gdy wzejdzie Słońce nie znające zachodu: Jezus Chrystus, Twój Syn Zmartwychwstały, który oświeca ludzkość swoim światłem i z Tobą żyje i króluje na wieki wieków. (Exultet)
Dobrej Paschy! Świętujmy z wdzięcznością i radością!
...Wtedy wydał im Jezusa, aby Go ukrzyżowano. Zabrali zatem Jezusa. A On sam dźwigając krzyż wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota. Tam Go ukrzyżowano, a z Nim dwóch innych, z jednej i drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa... (J 18,1-19,42) A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają. (Hbr 4,9)
Poprosiła mnie przełożona, bym robiła krótkie wprowadzenia do tzw. "Ciemnych Jutrzni" - do modlitwy liturgią godzin w te dni Triduum Paschalnego. (Tutaj można tego posłuchać). Przygotowania tych komentarzy pozwoliły mi zrozumieć bardziej, co się wydarza w te święte dni. Najważniejsza sprawa: zobaczyłam, że jesteśmy obdarowani. Jezus, Baranek posłany od Ojca, robi wszystko, byśmy byli wolni, szczęśliwi. Dar miłosierdzia jest nam ofiarowany z wielką miłością.
Darczyńcę szanuje się poprzez przyjęcie Daru. Nasza modlitwa, skrucha, miłość wzajemna, wreszcie, nawet post, jest przygotowaniem na przyjęcie Daru.
Kapłan odsłania dziś drzewo Krzyża - pójdźmy z pokłonem! Z wdzięcznością ucałujmy Krzyż i przyjmijmy dar odkupienia.
... A kiedy im umył nogi, przywdział szaty, i gdy znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: „Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie «Nauczycielem» i «Panem» i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem”. (J 13,1-15)
Ostatnia Wieczerza.
Za parę godzin, będę kolejny raz w niej uczestniczyć.
Chcę być Barankowa, chcę być Jego wiernym przyjacielem, przyjaciółką.
Będę blisko, chcę przyjąć DAR. Dar Jezusa, to dar oczyszczenia, dar miłowania, dar przyjaźni. To wszystko znajduje się w darze Eucharystii.
Po Eucharystii Jezus wychodzi do ogrodu oliwnego, następuje pojmanie, sądzenie, noc w więzieniu, osamotnienie. Bądźmy z Nim, okażmy Mu naszą zwyczajną miłość i wdzięczność.
Będzie Mu miła nasza obecność.
Dla Ciebie bowiem znoszę urąganie, hańba twarz mi okrywa. Dla braci moich stałem się obcym, i cudzoziemcem dla synów mej matki. Bo gorliwość o dom Twój mnie pożera i spadły na mnie obelgi złorzeczących Tobie. Hańba złamała me serce i sił mi zabrakło, czekałem na współczucie, lecz nikt się nie zjawił, i na pocieszycieli, lecz ich nie znalazłem. Domieszali trucizny do mego pokarmu, a gdy byłem spragniony, poili mnie octem. Pieśnią chcę chwalić imię Boga i wielbić Go z dziękczynieniem. Patrzcie i cieszcie się, ubodzy, niech ożyje serce szukających Boga. Bo Pan wysłuchuje biednych i swoimi więźniami nie gardzi. (Ps 69)
Wielka Środa. W Ewangelii Jezus ujawnia zdrajcę (Mt 26,14-25), bardzo wprost o tym do Judasza powie. Gdy bliscy zdradzają musi boleć i to bardzo. Jezus wchodzi w taką sytuację. Przyjmuje całą hańbę odrzucenia przez bliską osobę. Myślę o tych, którzy zostali pozostawieni, którzy zostali zdradzeni... W tych dniach ich serca mają Przyjaciela, mają Kogoś, kto przeszedł przez tę hańbę i ostał się w Miłości.
Psalm zacytowany wyżej, to Psalm z dzisiejszej Liturgii Słowa. Zbliża mnie do Serca Jezusa.
*** "Tajemnica, którą adorujemy w okresie Wielkiego Tygodnia to wspaniała historia miłości, która nie zna przeszkód. Męka Pańska trwa aż do końca świata, gdyż jest to historia uczestniczenia w cierpieniach całej ludzkości i nieustanna obecność w wydarzeniach życia osobistego każdego z nas. Tak więc Triduum Paschalne jest pamiątką dramatu miłości, który daje nam pewność, że nigdy nie będziemy opuszczeni w życiowych próbach" - papież Franciszek o Triduum Paschalnym.
Jezus w czasie wieczerzy z uczniami swoimi doznał głębokiego wzruszenia i tak oświadczył: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeden z was Mnie zdradzi”. Spoglądali uczniowie jeden na drugiego niepewni, o kim mówi... (J 13,21-38)
Wzruszenie Jezusa. "Wzburzenie wewnętrzne" - tak chyba dokładniej przetłumaczyć trzeba słowo greckie tu użyte. Unieść ciężar zdrady, unieść miłując tych, którzy zawiedli - tak potrafi tylko Serce pulsujące miłością odwieczną.
A nasze serca? Śpiewamy w jednej z pieśni eucharystycznych: "a nasze serca zimne jak lód i próżny dla nich Twej męki trud"... Oj, warto zawalczyć o swoje serce! Nie tyle o poprawność, o bezgrzeszność, ile zawalczyć o miłość! Zawalczyć o miłość w swoim sercu o miłość do najbliższych, do tych danych mi przez Boga, czy których wybrałam/em (np. w małżeństwie, w przyjaźni, czy podarowanych np. we wspólnocie).
Jezus zna serca swoich uczniów. Takich wybrał, takich umiłował. Takich roześle po świecie. I nie przeszkadza Mu słabość człowieka, jeśli tylko jest w nim miłość.
Próbuję być blisko Serca Jezusa, próbuję czuć z Nim. On kocha mimo zdrady, mimo zaparcia się Go. Fale naszej niewierności nie rozbijają Jego miłości, wręcz przeciwnie wołają o miłosierdzie, którego udzielić pragnie.
Piotrowa miłość do Jezusa przeprowadziła Piotra przez gorycz zdrady, w łzach oczyściła się.
Drogi Judasza powtórzyć nie życzę nikomu, a i ona otwiera się przed nami, mamiąc fałszywymi obietnicami.
Jezu, pozwól kochać Ciebie ponad wszystko, też ponad moją słabość.
Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego i drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi nogi, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku... (J 12,1-11)
Tajemnica Betanii, to tajemnica przyjaźni. Dom, w którym Jezus czuje się przyjęty, gdzie odpoczywa, gdzie doświadcza miłości. Dom, który daje dla Niego, to co najlepsze, najcenniejsze. Dom, w którym się umacnia.
Chcę być takim domem dla Jezusa. Dla bliźnich też :).
***
Dobra lektura (już kiedyś była, ale powtórzyć nie zaszkodzi :), o woni, o bezinteresowności, o całkowitości, po prostu o miłości:
"...Jezus Chrystus jest przede wszystkim Barankiem Bożym, który ogołocił samego siebie i udzielił się nam jako woń maści, która już teraz nie ma zapachu, ponieważ rozlewać woń znaczy także wyzionąć ducha, umierać, pozbawiać się życiodajnego tchnienia.
Zatem być wonią Chrystusa oznacza przeżyć Jego kenozę śmierci i Jego zmartwychwstanie.
Jednak z pewnym oryginalnym podkreśleniem dotyczącym właśnie natury i sposobu działania woni: jesteśmy wezwani do naśladowania Baranka, do hojnego złożenia daru z samych siebie, hojnego i całkowitego, zawsze na sposób woni, rozprzestrzeniającej się z całkowitą dyskrecją i w ciszy, bez skupiania na sobie najmniejszej uwagi, a zwłaszcza całkowicie bezinteresownie, bez natychmiastowych wymiernych skutków, bez jakiejkolwiek korzyści, bez zarozumiałości, wprost idąc na zatracenie...
Tak jak to się dzieje w Betanii: w stylu tego, kto "trwoni" swoje życie na kontemplowanie miłości, kto zużywa swoją energię w czystym darze z siebie, darze ciała, które nie służy do rodzenia; w darze woli, która nie jest podporządkowana samorealizacji, po to, by całe życie stało się czystą emanacją miłości i niczym innym, nawet bez pretensji do tego, że zostanie dostrzeżone, zauważone, uznane, że dozna odpłaty.
"To właśnie z tego źródła, jakim jest życie oddawane bez oszczędzania go, płynie woń napełniająca cały dom" (VC 104)...". (A. Cencini, Czy straciliśmy zmysły?)
***
Albo i tak, jak Szustak podpowiada:
Jezus ruszył na przedzie zdążając do Jerozolimy. (Łk 19,28-40)
Gdy nadeszła pora, Jezus zajął miejsce u stołu, a z Nim Apostołowie. Wtedy rzekł do nich: "Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał. Albowiem powiadam wam: Już jej spożywać nie będę, aż się spełni w królestwie Bożym". Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, powiedział: "Weźcie go i podzielcie między siebie; albowiem powiadam wam: odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu, aż przyjdzie królestwo Boże". Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał, mówiąc: "To jest Ciało moje, które za was będzie wydane; czyńcie to na moją pamiątkę..." (Łk 22,14 - 23,56).
Jezus idzie na przedzie! Jezus rusza na przedzie! Jezus świadomie rusza do Jerozolimy (wiedząc, co Go tam czeka).
Muszę przetrzeć oczy i zobaczyć to też w moim życiu, że Jezus idzie pierwszy, idzie na przedzie w każdym wydarzeniu mego życia...
Druga sprawa, dostrzegam (słyszę Go, mówi o tym) gorące pragnienie Jezusa świętowania Paschy z uczniami, zanim będzie cierpiał. Chcę odpowiedzieć na to pragnienie. Chcę być przy Nim, być z Nim. Słyszę, jak mówi do uczniów o kielichu, by podzielili między siebie... Ważne słowa dla mnie, gdyż żyję we wspólnocie i wiem, że Jezus chce być z nami, pomiędzy nami, w nas. Dzieli się z nami swoim kielichem dziękczynienia i drugim kielichem - cierpienia.
Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem prawym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki... (Mt 1,16.18-21.24a)
W roku miłosierdzia słucham tej perykopy uchem miłosierdzia, t.j. w kluczu miłosierdzia.
I widzę, jak Bóg do sprawiedliwości Józefa przydaje mu miłosierdzie... Znaczenie imienia "Józef" - "Jahwe przyda, przymnoży".
Józef, cieśla z Nazaretu zwany człowiekiem sprawiedliwym co do Maryi miał stać się miłosiernym. ... Odczytuję swe imię na nowo - w języku miłosierdzia - Łaska przychodzi by przekonać nie ma już nic niemożliwego.
Zapraszam do odczytywania swoich imion w kluczu (w języku miłosierdzia). Każdy usłyszy je na nowo, paschalnie, bo imię każdego z nas zostało wyryte na Sercu Boga - często wyrył je rylec włóczni naszej złości. Ale to Serce - mimo wszystko - wypowiada je z miłością!
Więc możemy żyć miłością i miłosierdziem w codzienności.
...I znowu starali się Go pojmać, ale On uszedł z ich rąk. I powtórnie udał się za Jordan, na miejsce, gdzie Jan poprzednio udzielał chrztu, i tam przebywał. (J 10,31-42)
Zbliża się czas baaardzo ważny. Pojutrze wejdziemy z Jezusem do Jerozolimy.
Jezus wchodzi tam świadomie, obym też świadomie za Nim szła.
Dziś patrzę na Jezusa i uczę się od Niego, czerpać siły z miejsc, z wydarzeń obdarowania. Ewangelista mówi, że Jezus poszedł w miejsce, gdzie Jan udzielał chrztu. To miejsce jest ważne dla Jezusa, tutaj Jezus usłyszał od Ojca: "Tyś Syn mój umiłowany, w Tobie mam upodobanie". Jakie ważne słowa! Jezus je pamięta i wraca do miejsca, by się umocnić na mękę.
Myślę, że warto wracać do miejsc, które nas umocniły! Chociażby w pamięci :)
Fot. Jordan współcześnie. Też się umocniłam tam kiedyś :)
„Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli kto zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki”. (J 8,51-59)
Dlatego nieprzyjacielowi człowieka zależy tak bardzo na tym, by odciągnąć go od Jezusa i Jego nauki.
Żyjący dzieli się życiem swym. Przyjmując Jezusa, wchodzimy w Jego udział w synostwie i w dziedzictwie. To nasza tożsamość, to nasza godność. To nasze szczęście!
***
"Ja może powstać i istnieć tylko w miłującym je Ty" (H. Balthasar) - usłyszałam w starej konferencji o wartości człowieka, ks. K. Grzywocza.
Powstałam i istnieję w miłującym Bogu! Każdy z nas!
Będę modlić się dziś Psalmem 8, niosąc w sobie zadane tam pytanie: "Kim jest człowiek, że o nim pamiętasz? Kim czym syn człowieczy, że Ty o nim myślisz?"
Jezus powiedział do Żydów, którzy Mu uwierzyli: „Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”... (J 8,31-42)
Poznanie prawdy przychodzi przez trwanie w nauce Jezusa, przez bycie uczniem, nie inaczej.
Czasem trudno przychodzi do nas jej akceptacja... jednak trwanie przy Jezusie doprowadzi nas również wewnętrznie do Niego.
Bycie uczniem prowadzi do przyjaźni, prowadzi do wolności synostwa.
Fot. Tu ten Piotr wygląda potulnie, a wiemy, że wcale nie chciał, by Jezus mu nogi mył. A Jezus nam do nóg się pochyla i stopy nasze nam umywa...
