2 I, z większą ufnością w nowy rok

Boże, nasz Ojcze, w swojej dobroci udzielaj nam teraz i w przyszłości wszelkich pomocy, których potrzebujemy, abyśmy czerpiąc siły z darów przemijających, z większą ufnością dążyli do wieczności. (modlitwa po Komunii - mszał)

Powyższą modlitwą Kościół się modlił 31 grudnia. Byłam z siostrami na wspólnym wyjeździe, zostałyśmy zaproszone całą domową Wspólnotą - rzeczywiście mogłyśmy odpocząć, zobaczyć ładne rzeczy i spotkać pięknych ludzi. Zaczerpnęłyśmy siły z darów przemijających, jak mówi modlitwa. Z większą ufnością weszłyśmy w nowy rok. :)

Boże, Ty jesteś źródłem wszelkiego dobra i Ty je doprowadzasz do pełnego rozwoju, w uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki dzięki Ci składamy za początek naszego zbawienia, i prosimy, abyśmy z radością zebrali Jego owoce. (modlitwa nad darami - mszał)

Modlitwa z dnia 1 stycznia, cytowana powyżej, pokazuje Boga jako źródło wszelkiego dobra. Słuchałam wczoraj trochę o. Szustaka. Życzył, byśmy w nowym roku mieli ciągle świadomość, że w Bogu - w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy (Dz 17,28)
Modlitwa ta mówi też o owocach. Abyśmy z radością zebrali owoce naszego zbawienia. Tego więc życzę sobie i każdej, i każdemu z Was: świadomości Obecności Boga, który jest początkiem każdego dobra w nas i wokół nas, oraz radości zbierania owoców zbawienia w każdym dniu naszego życia.

Fot. Piękna stara figura uśmiechniętej Bożej Rodzicielki w Pelplinie.

***
Dziś także jest obchodzony przeze mnie "dzień przyjaźni" ze względu na patronów dnia. Dziękowałam Bogu za Przyjaciół. Modlę się za nich. Modlę się też o święte przyjaźnie. Jest to dar i trzeba o niego prosić. Trzeba także przygotować się na jego przyjmowanie.

23 XII, najmniejsze jesteś

To mówi Pan: A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich. Z ciebie wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu [...]. A On będzie pokojem. (Mi 5,1-4a)

Proroctwo starotestamentalne wskazuje na Betlejem. Właśnie chyba z tego proroctwa czerpali informację na dworze Heroda w Jerozolimie o narodzeniu Mesjasza przy okazji odwiedzin Magów ze Wschodu.
Mnie dziś poruszyło to konkretne określenie: najmniejsze jesteś. Jakoś tak to bywa, że lekceważę małość w swoim życiu: tam, gdzie mi nie wychodzi, w czym czuję się słaba, miejsca w moim postępowaniu, które inni ignorują czy poniżają... Każdy ma swoje takie najmniejsze...
A Mesjasz - "On będzie pokojem" - przychodzi do mnie właśnie tam, w tym najmniejszym zakątku serca, gdzie dobroć i miłość zyskują we mnie prawo istnienia i decydowania.
Podziękuję dziś Barankowi, że przychodzi do mego Betlejem, do tej najmniejszej cząstki we mnie. Spróbuję ją nazwać i zrobić tam miejsce dla Przychodzącego. Tak bardzo pragnę, by On je wypełnił! By wypełnił moje serce, by ono było całe dla Niego.

21 XII, dialogi zakochanych

Cicho! Ukochany mój! 
Oto on! Oto nadchodzi! 
Biegnie przez góry, 
skacze po pagórkach. 
Umiłowany mój podobny do gazeli, 
do młodego jelenia. 
[...] Miły mój odzywa się 
i mówi do mnie: 
„Powstań, przyjaciółko moja, 
piękna moja, i pójdź! 
[...] Gołąbko moja, ukryta w zagłębieniach skały, 
w szczelinach przepaści, 
ukaż mi swą twarz, 
daj mi usłyszeć swój głos! 
Bo słodki jest głos twój 
i twarz pełna wdzięku”. (Pnp 2,8-14)

Intymne to słowa. I dusza (każda) intymnie i po swojemu je zinterpretuje. Ja widzę niesamowity ruch Boga w moją stronę, Jego pośpiech, Jego pełnię życia! Słyszę, że woła mnie, że woła jak kogoś najdroższego, jak kogoś za kim się tęskni.
W tej tęsknocie się spotykamy...
On tęskni do spotkania ze mną, myślę, że tęskni też do mojej pełni, którą we mnie zamierzył. Ja tęsknię do spotkania z Nim bez zasłon..., ale też tęsknię do przemiany mego serca, by mogło kochać Jego miłością...
Taki to fragment dialogów kochających się serc... :)

20 XII, raduj się!

"Raduj się Maryjo... łaskiś pełna, Pan z Tobą..." (Łk 1,26-38)

I translacja z greckiego modlitwy "Zdrowaś Mario": 

Chaire [Maria], kechairetomene, ho kyrios meta su. Eulogemene sou en gynaixin kai eulogemenos ho karpos tes koilias sou Iesous. Hagia Maria, meter theou, proseuche hyper hemon ton hamartolon, nyn kai en te hore tou thanatou hymon. Amen.

Niedawno, bo dopiero w niedzielę, III niedzielę adwentu, podobne słowo "Radujcie się, jeszcze raz powtarzam radujcie się..." zostało skierowane do nas. Przypomnę je sobie:

Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Niech wasza łagodność będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko! O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem.A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. Flp 4,4-7

Dziś, kiedy słuchamy opis Zwiastowania, pomódlmy się tą naszą kochaną modlitwą "Zdrowaś Mario" tak ze świadomością, szczerze, z radością. I towarzyszmy Maryi w tej radości oczekiwania, w tej radości Obecności Pana, radujmy się tu i teraz, bo Pan jest blisko, choć wciąż w ukryciu (zanim przyjdzie w chwale).

17 XII, ludzkie historie

Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama. Abraham był ojcem Izaaka; Izaak ojcem Jakuba...
[...] Mattan ojcem Jakuba; Jakub ojcem Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem... (Mt 1,1-17)

W tych ludzkich, często pokręconych, historiach Bóg pisał prosto swoją drogę ku człowieczeństwu. I nic Mu w tej historii się nie wymknęło. Choć my ze swej strony nie raz mówimy, że coś Mu się nie udało... To tak z naszej perspektywy. A jednak Duch Święty jest i działa. Działa też w moim życiu i w twoim... A perspektywy w tym Bożym zamiarze są szalone.
W brewiarzu dziś przeczytałam:

...dzięki temu cudownemu uczestnictwu Chrystusa w ludzkiej naturze zajaśniał nam sakrament naszego odrodzenia, albowiem ten sam Duch, za którego przyczyną Chrystus został poczęty i zrodzony, jest u początków naszego ponownego narodzenia się, tym razem narodzenia się z Ducha... (św. Leon Wielki)

16 XII, Pan odnowi cię swą miłością

Owego dnia powiedzą Jerozolimie: «Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe ręce!» Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz, który zbawia, uniesie się weselem nad tobą, odnowi cię swoją miłością, wzniesie okrzyk radości. (So 3, 14-17)

"Mocarz", który zbawia, który "raduje się" mną, oraz "odnowienie" przez miłość, bardzo mnie dziś poruszyły i ucieszyły. Karmiłam się tym słowem, zwłaszcza, że miałyśmy w domu dzień skupienia.
A radość przyniósł mi też dziś telefon z Wilna, gdy Mama powiedziała, że się raduje i ma się bardzo dobrze, bo "dziś w duszy Jezus się narodził" - udało się dotrzeć do kościoła na spowiedź i na Eucharystię. Bardzo mnie porusza i cieszy, kiedy moi bliscy dzielą się ze mną swoją duchową drogą. Tato lubi mówić o spowiedzi używając sformułowania: "wytrząsanie grzechów", jak się wytrząsa zawartość kieszeni. Tak, spowiedź jest to miejsce oddania Bogu wszystkiego, oddania zawartości naszej głębi. Czasem trzeba ją "wytrząsnąć" i pozwolić Bogu, by odnowił nas swoją miłością!

15 XII, płonąć

Powstał Eliasz, prorok jak ogień... Syr 48,1

Lubię spotykać ludzi płonących :).

Ogrzewam się przy nich i zapalam. 

Ale przecież każdy z nas dla drugiego może być taką iskrą Bożą. Oby tak było.

Odwiedziłam w Warszawie grób o. Witolda. Pomodliliśmy się razem - w tajemnicy Świętych obcowania, zwłaszcza, ze bo były nieszpory - a więc liturgia. A liturgia to przenikanie nieba i ziemi. 

Był wieczór a było jasno od światła. Było jasno od światła miłości...

13 XII, przychodzi, aby zbawiać

Ja, twój Bóg, 
ująłem cię za prawicę 
mówiąc ci: „Nie lękaj się, 
przychodzę ci z pomocą”. 
Nie bój się, robaczku, Jakubie, 
nieboraku, o Izraelu! 
Ja cię wspomagam, mówi Pan, 
odkupiciel twój, Święty Izraela...  (Iz 41,13-20)

Niech brzmią te słowa w moich (twoich) uszach! Chcę je słyszeć każdego dnia, każdej chwili.
Św. Paweł powie, że wiara rodzi się ze słuchania. Pozwólmy uszom słuchać i słyszeć to, co mówi do nas Pan.

Fot. Obrazek z internetu - dobry! :)

11 XII, takie to odkrycie

Podobnie pasterz pasie swą trzodę, 
gromadzi ją swoim ramieniem, 
jagnięta nosi na swej piersi, 
owce karmiące prowadzi łagodnie. (Iz 40,1-11)

Oj te baranki :). W Ewangelii też o nich (Mt 18,12-14). Każdy z nas się gubi. Każdego z nas Jezus szuka.
Ważne mieć owo doświadczenie "noszenia" przez Jezusa=Pasterza, czy też szukania przez Niego. Ale ono bierze się najpierw z doświadczenia zgubienia się... Odkryć swoje własne miejsce zabłąkania się - może to być nie lada odkrycie! Większe niż odkrycie Ameryki przez Kopernika :).

10 XII, i jest adwent

Oni zobaczą chwałę Pana, 
wspaniałość naszego Boga. 
Pokrzepcie ręce osłabłe, 
wzmocnijcie kolana omdlałe! 
Powiedzcie małodusznym: 
«Odwagi! Nie bójcie się! 
Oto wasz Bóg, oto pomsta; 
przychodzi Boża odpłata; 
On sam przychodzi, aby was zbawić.  (Iz 35,1-10)

Już jesteśmy w II tygodniu Adwentu. Chyba nie nadążam :(. Jakoś nie dzieje się nic szczególnego. Nawet nie zrobiłam sobie kalendarza adwentowego, a ro temu był i pomógł mi bardzo. A co jest? Jest codzienne wstawanie, modlitwy, obowiązki, walka o miłość w relacjach, itp...
Przecież jestem w mej codzienności. Jestem.
Niedawno ktoś mi uświadomił, że adwent też jest. Jest i przyjdzie w nim Pan. I jak błogosławiony Michał Giedroyć czekał (to my raczej czekaliśmy) na beatyfikację i przyszła tak po prostu bez szczególnej oprawy, jako zatwierdzenie kultu, który był od zawsze, tak i adwent jest bez oprawy (w moim życiu) i przyjdzie w nim objawienie Obecności Pana. Pan JEST.
Uradowała mnie ta perspektywa, zwłaszcza, że przyszła w sakramencie. Dzielę się nią, bo może Ty, czytający też masz podobnie. Mówię ci: On sam przyjdzie! Przyjdzie, aby nas zbawić.

30 XI, natychmiast

Gdy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci, Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami.
I rzekł do nich: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi”.
Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. (Mt 4,18-22)

Jest to pewien schemat powołania: inicjatywa Jezusa, wezwanie (najczęściej w chwili nieoczekiwanej), odpowiedź wezwanego.
Co więcej nie dokonuje się ono tylko raz w życiu i potem już spokój. Nie. Jezus wciąż przechodzi przez codzienność moją i w różnych płaszczyznach życia, wyborów, relacji, wzywa do pójścia za Nim. Czyli do zostawienia mego scenariusza, moich zachowań, mego widzi mi się...
Obym umiała tak natychmiast  w tym wszystkim wybierać Jezusa. Obym!

Dar Barankowy

Dobrym Pasterzem,

obrazem Boga niewidzialnego,

może być tylko Syn,

który stając się Barankiem,

zaufał do końca Miłości Ojca

i podzielił się ze mną tym zaufaniem.

To mój wiersz sprzed 10 laty. :) 

Jest w nim o zaufaniu, jest o obrazie Boga, jest o synostwie, jest o Miłości Ojca i jest o darze, którym żyję. Dlatego przy końcu roku liturgicznego tym właśnie wierszem się dzielę.

Przy okazji wrzuciłam dziś do zakładki "Wiersze moje" kilka moich starych wierszy. Nie mają wartości literackiej, ale mają w sobie kawałek mojej duszy :).

29 XI, zadbać o relacje

Zaglądam czasem na stronę http://e-dr.jezuici.pl/ i dzisiejsza pomoc do modlitwy, przygotowana przez o. Grzegorza Gintera SJ bardzo mi się spodobała. Niniejszym ją zamieszczam w całości, podkreślając ważne według mnie zdania:

Tekst: Ap 18, 1-2. 21-23; 19, 1-3. 9a  Prośba: o łaskę serca otwartego na relacje i bliskość.

1.   W ostatnim tygodniu roku Kościół w liturgii przedstawia teksty apokaliptyczne, które mogą w nas budzić lęk, czasem wręcz przerażenie. Z tego wszystkiego możemy traktować je wybiórczo lub nawet odsuwać od siebie ich mocną wymowę. Spróbuj jednak na dzisiejsze teksty (także ewangelię: Łk 21, 20-28) spojrzeć trochę innym okiem. Mówią one bowiem nie tylko o globalnym końcu świata, ale również o tym, co dzieje się wokół nas i w naszym sercu. Wchodząc w dzisiejszą modlitwę spokojnie wczytaj się w te teksty i pozwól, by do Ciebie przemówiły.
2.   Spróbuj odłożyć na bok te wizje przerażające, znajdujące się w obu tekstach. Zobacz, jak opisany jest Babilon w Apokalipsie. To miasto, które było symbolem wszelkiego zła i grzechu. Uderzające w tym opisie jest to, czego się w tym mieście zabraknie. Nie będzie ani głosu śpiewaków i harfiarzy (nie będzie więc radości). Nie będzie mistrza żadnej sztuki (a więc kultury, rozwoju). Nie będzie terkotu żaren (nie będzie jedzenia, chleba). Ani głosu oblubienicy i oblubieńca (nie będzie miłości, nie będzie nowego życia…). Gdy się to zestawi z opisem, jaki daje Jezus w ewangelii, to zobaczymy miasto bez miłości, bez życia, bez relacji i bliskości, za to z przemocą, uciskiem, wrogością. Być może mamy tutaj nakreślony obraz tego, jak wygląda prawdziwe piekło – to „przestrzeń”, czy bardziej rzeczywistość bez relacji, bez miłości, bez bliskości. W Babilonie nie ma radości, nie ma smutku. Nie ma życia, nie ma rozwoju. Jest tylko rozpacz. Piekło, które można również spotkać na ziemi. Popatrz na te teksty właśnie w ten sposób. Co one teraz w Tobie wzbudzają?
3.   W Babilonie nie ma bliskości i miłości, bo kupcy omamili to miasto. Zamiast relacji były biznesy – może coś na kształt drogocennego olejku nardowego, który Maria wylała na nogi Jezusa. Kiedy Pan i inni biesiadnicy cieszą się wonią olejku i cieszą się miłością, która za tym stoi, Judasz i pozostali uczniowie wchodzą w kalkulacje, że można było to sprzedać i rzekomo pomóc ubogim. Kara na Babilon przychodzi za to, że rozlewała krew sług Pana – zamiast budowania relacji było krzywdzenie ludzi, obojętność i przemoc. Przypomnij sobie Jezusa, który przedstawia scenę sądu ostatecznego: „byłem głodny… byłem spragniony… byłem nagi…” – mówi o budowaniu relacji i bliskości z tymi, co są najsłabsi. Ale chodzi o budowanie relacji ze wszystkimi, bo każdy nosi w sobie jakiś głód, jakieś pragnienie, jakąś nagość. I końcowe zdanie, które niesie nadzieję: „Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka” – chodzi o ucztę, a więc o budowanie jedności przy stole, który zastawia Bóg. Bo stół nie służy tylko do jedzenie. Ta czynność mająca na celu podtrzymać nasze życie, służy (może przede wszystkim) do karmienia i rozwijania bliskości z naszymi bliskimi i z dalekimi, których do stołu zaprosimy. Przyjrzyj się temu, jak dbasz o Twoje relacje. Czy masz osoby bliskie? Czy przyjmujesz bliźniego, słuchasz go i poznajesz, a także dajesz mu siebie poznać? Jak bardzo jest otwarte Twoje serce? Gdzie masz w nim takie miejsca, które są mniej wrażliwe? Poproś Pana, by to On dawał Ci nowe serce i nowego ducha, by zabierał serce z kamienia, a dawał serce z ciała.

Fot. ślubne świętowanie we Wspólnocie ze wszystkimi :) jest dla mnie namiastką uczty niebieskiej.