4 I, Boga nikt nigdy nie widział

... A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. [...] 

Boga nikt nigdy nie widział; ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył. (J 1, 1-18)

Dzisiejsze słowo uwolniło mnie od pewnego duchowego napięcia. Napięcia polegającego na pragnieniu szukania doświadczenia Boga, pragnieniu zobaczenia Boga... W ogóle chyba dopiero dziś sobie uświadomiłam to "napięcie". I uwolniło je dziś jedno proste zdanie: Boga nikt nigdy nie widział. Kropka.

Czy to zdanie frustruje? Nie. Przeciwnie, uwalnia i niesie radość. Radość w tym, że nie muszę doskakiwać duchowo do czegoś...

Jedynie, co mogę, to skupić się na Jezusie, na tym, który o Ojcu pouczył. Iść na za Nim jako uczennica. Idąc coś postrzegam... "Kto Mnie widzi, widzi i Ojca". Trzeba patrzeć na Jezusa wszystkimi zmysłami, żeby zobaczyć. A to widzenie i tak będzie łaską.