I nie chodzi mi o wino, ani o bukłaki. Chodzi mi o nowe "ja", do którego Bóg może wlać swoją miłość i nasycać nią innych. A ja nie będąc już starym bukłakiem (w co wierzę i mam nadzieję :), który nie rozciąga się, ale kurczy i rozrywa... mogę być nowym bukłakiem, który rozciąga się, naciąga jak skóra i pomieszcza w sobie nowe wino..., by było w nim i by inni mogli z niego pić.
To jest dobry obraz, dobre symboliczne ujęcie tego, co się stało w ostatnich dniach ze mną.
Byłam na rekolekcjach. Pierwszy raz na rekolekcjach w ciekawym ułożeniu: do obiadu była praca warsztatowa - bibliodrama, popoludniu czas modlitwy, po kolacji jeszcze kawałek pracy bibliodramatycznej i omówienia, a na koniec dnia - godzina adoracji Jezusa w Najświętszym Sakramencie. A działo się to w Kaliszu w domu rekolekcyjnym księży jezuitów.
a ja się czuję starym bukłakiem i poproszę o stare dobre wino.
OdpowiedzUsuńStare dobre wino już jest rozlane. :)
UsuńA gdzie Twoje wino, które kiedyś - jak byłaś młodym bukłakiem - wlano w Ciebie, Stary Bukłaku?
Chcę dobrego, starego wina, chcę od Ciebie :)