12 XII, obracać swoje porażki

Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on... (Mt 11, 11-15)

Dziś fragment książki Thomasa Mertona "Nikt nie jest samotną wyspą":

„Jeżeli wiemy, do czego naprawdę dążymy, to po co wysilać się przez całe życie, aby stać się kimś, na kogo nie mamy wcale ochoty? Po co tracić czas na czynności, które po chwili zastanowienia okazałyby się zupełnym przeciwieństwem naszych rzeczywistych uzdolnień? Nie jest konieczne, abyśmy zawsze i we wszystkim cieszyli się powodzeniem. Można być doskonałym i nie zbierać żadnych owoców ze swej pracy, a zdarza się również, że ktoś mało mogący zdziałać jest o wiele wybitniejszą osobistością niż inni, którzy potrafili bardzo dużo prac dokonać. Człowiek, który umie na dobre obracać swoje porażki, jest większy niż ten, co na złe używa swego powodzenia.”

10 XI, pójdzie szukać tej

Jeśli ktoś posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się błąka? (Mt 18, 12-14)

Dane mi jest w tym czasie niezwykłe doświadczenie. Towarzyszę osobie prawie 80-letniej, która uważała całe życie, że jest nieochrzczona. A wspólnie dotarliśmy do jej rodziny w innym kraju (gdzie się urodziła i jako małe dziecko została wywieziona) i na obecny moment czekamy na potwierdzenie chrztu, który prawdopodobnie tam się odbył.

Kiedy dziś jechałam do niej, miałam w myślach dzisiejszą Ewangelię i widziałam w tej małej owieczce (nie mam mowy, że jest mała, ale ja tak widzę), o której mówił Jezus, właśnie tę moją (też małą) osóbkę...

Wzruszające, jak Bóg odnajduje swoich...

8 XII, co miałoby znaczyć?

... Wszedłszy do Niej, anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami». Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie... (Łk 1, 26-38)

Co miałoby znaczyć to pozdrowienie? 

Nie jest to pytanie bezzasadne, ponieważ takie pozdrowienia już były w Starym Testamencie. Dotyczy to dwóch kobiet: Jael i Judyty (tu więcej o tym).

Obie kobiety wsławiły się tym, że... zabiły wodzów nieprzyjacielskich wojsk. Obie splamiły swe ręce ich krwią. Błogosławieństwo, które spływa na nie dzięki ich czynom, mieści się całkowicie w logice Starego Testamentu. W beznadziejnej sytuacji Izraela, którego siły wyraźnie ustępują wojskom wroga, zwycięstwo jest po stronie słabszych. Są to jednak ci, po których stronie stoi Jahwe, oni są w Jego rękach, a On posługuje się rękami słabych kobiet. 

No to co myślała sobie Maryja słysząc takie pozdrowienie? Nie wiem.

Maryja jest tą, która zdeptała głowę Nieprzyjaciela (por. Judyta odcięła głowę Holofernesowi). 

Czy ta moc jest z Maryi? Nie. To jest moc Jahwe. 

"Nie siłą, nie mocą naszą, lecz mocą Ducha Świętego..."

Obdarowana. 

Maryja bowiem świadomie oddała Bogu swoje życie. Można wręcz powiedzieć, że wyrzekła się go, składając je w ręce Tego, od którego je otrzymała. I to była Jej odpowiedź na słowa usłyszane od Archanioła Gabriela, którą to wymówiła swoim sercem jeszcze przed przyjściem Bożego posłańca. Nie była to jednorazowa reakcja na napotkaną sytuację, lecz wyraz całościowej postawy, do której została przez Boga przygotowana poprzez łaskę „niepokalaności”, a która pozwoliła Maryi na wypowiedzenie jednego z najważniejszych w historii ludzkości zdań, jakie kiedykolwiek padły z ust człowieka: „Oto Ja, służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1,38). (za deon.pl ks. M. Tarczyński)

7 XII, ufam Tobie

Taki prosty i jasny w przekazie jest dzisiejszy refren psalmu responsoryjnego:
Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Ciekawe jest to, że Jezus siostrze Faustynie kazał na obrazie umieścić napis "Jezu, ufam Tobie", a nie np. "zaufaj Mi"... Czyżby powtarzając słowa, które On sam niejako wkłada w nasze usta, da się ufności nauczyć, zaczerpnąć?

Kiedyś uświadomiłam sobie i jestem dalej tego pewna, że powiedzieć w prawdzie "Jezu, ufam Tobie", mogła tylko jedna osoba - Maryja...

Maryjo, naczynie ufności, ucz mnie czerpać ze źródła Miłosierdzia.

4 XII, Jam twoim pasterzem

Pan jest moim pasterzem, 
niczego mi nie braknie, 
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, 
orzeźwia moją duszę. (Ps 23)

Dziś Słowo o ucztach. I Izajasz o uczcie mesjańskiej i Jezus z rozmnożeniem chleba... Nie ma mowy o schudnięciu ;)

Siedziałam dziś przy otwartym tabernakulum i słuchałam w duszy Psalmu 23 - dziś responsoryjnego - w wersji od Jego strony:

... Jam twoim pasterzem,

niczego ci nie braknie,

pozwalam ci leżeć na zielonych pastwiskach.

Prowadzę cię nad wody, gdzie możesz odpocząć,

orzeźwiam twoją duszę... itd...

3 XII, kontemplacja codzienności

...Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem razem leżeć będą, cielę i lew paść się będą pospołu i mały chłopiec będzie je poganiał... (Iz 11, 1-10)

Fot. na mojej półce urzeczywistnia się dzisiejsze słowo :)

we mnie pewnie też :) coraz bardziej widzę, jak jest miejsce i na "wilka" i na "baranka" ;)

1 XII, Pan przychodzi / przechodzi

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, *
naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
Prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń, *
Boże i zbawco, w Tobie mam nadzieję. (Ps 25)

Skoro adwent jest czasem oczekiwania, ale też czas przychodzenia Pana, to Pan też przechodzi przez mój dzień, przez moje życie...

Skojarzenie z Bartymeuszem, który słyszał, że Jezus przechodzi i wołał.

Do Ciebie, Panie, wznoszę moją duszę - refren psalmu - jest też jakimś moim zabiegiem, żeby spotkać przechodzącego przez mój dzień.

Fot. kadzidło w katedrze szczecińskiej :) - nie sposób go nie dostrzec i nie odczuć :), tak chcę, by wzniosła się do Boga moja dusza... w tym adwencie 

30 XI, o nowy bukłak

Byłam dzisiaj na dniu skupienia dla osób konsekrowanych w Szczecinie. Skorzystałam wiele, zwłaszcza z konferencji o. Remiego Recława SJ. 

Postawił ważne pytanie: Gdzie łaska mojej modlitwy jest gromadzona w moim sercu? Albo inaczej: jakim jestem bukłakiem?

Chodzi w tym o mnie przed Panem Bogiem.

Będę się modlić w rozpoczynającym się adwencie o nowe serce - o nowy bukłak. Żeby nie przeciekał ;)

28 XI, nabierzcie ducha i podnieście głowy

... Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec huku morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. (Łk 21, 20-28)

...Potem usłyszałem jak gdyby głos donośny wielkiego tłumu w niebie, mówiący: «Alleluja! Zbawienie i chwała, i moc u Boga naszego, bo wyroki Jego prawdziwe są i sprawiedliwe [...] I mówi mi anioł: «Napisz: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka!» (Ap 18, 1-2. 21-23; 19, 1-3. 9a)

Dużo w tych dniach w liturgii jest opisów budzących grozę. Kiedy zaglądam na portale internetowe, to też to widzę... Jednak w liturgii jest ukazana perspektywa. Widzę z własnego i innych doświadczenia, że inaczej wchodzę w nową rzeczywistość, jeśli wiem (jest mi pokazane) co dalej. 

Podziękuję dziś Panu Jezusowi za to, że objawił owo dalej...

25 XI, a oto Baranek

Ja, Jan, ujrzałem: A oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach. [...] Ci Barankowi towarzyszą, dokądkolwiek idzie; ci spośród ludzi zostali wykupieni na pierwociny dla Boga i dla Baranka... (Ap 14, 1-3. 4b-5)

Baranek stojący - mój Pan zmartwychwstały - takiego spotykałam podczas niedawno odbytych rekolekcji. Taki mnie "porwał", pociągnął za Sobą. I towarzyszę Mu..., a na pewno tego pragnę.

24 XI, każdy, kto jest z prawdy

...Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». (J 18, 33b-37)

Chrystus Król. Piękna uroczystość :). Lubię ją, bo dla mego Zgromadzenia jest ważna, sumuje wszystkie nasze predykaty. Składałyśmy śluby wieczyste w wigilię tej uroczystości.

Ale widzę, że też dziś jak i za czasów Jezusa, Jego królowanie traktuje się dość politycznie. Tylko że za czasów Jezusa takie traktowanie prowadziło do zrywu powstańczego, a dziś może prowadzić np. do  pokazywania chrześcijaństwa wykrzywionego...

Chrystus Król. Tak, trzeba Go wybrać za króla swego serca, sumienia. Każdy, kto jest prawdy i słucha głosu prawdy, jakoś do Niego się zbliża i staje się w Jego Królestwie. 

Mnie zatrzymało słowo "Ja na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie". Jezus swoim życiem daje świadectwo prawdzie miłości Ojca. Jest to świadectwo Miłości. Bezinteresownej, wiernej i miłosiernej. Obecnej.

Przyjęcie królowania Jezusa oznacza zgodę na krzyż, oznacza gotowość służby, gotowość przebaczania, oznacza otwarte serce.

21 XI, abyśmy mogli

Wszechmogący Boże, obchodzimy wspomnienie Najświętszej Maryi Panny, którą obdarzyłeś pełnią łaski, † spraw za Jej wstawiennictwem, * abyśmy także mogli uczestniczyć w tej pełni... (Kolekta)

Modlitwa kolekty ma swój cel: skierować serca wszystkich uczestników danej liturgii w jednym kierunku. To jest tak sformułowana modlitwa, która ogarnia całe ciało Kościoła.

Zachwycają mnie modlitwy proste i zwięzłe. Podziwiam czasami, jak można w kilka słowach ująć głęboką treść. Zazwyczaj są to modlitwy starsze, bardziej współczesne jakoś za bardzo się rozwlekają.

Ta dzisiejsza jest piękna. "... abyśmy mogli uczestniczyć w tej pełni".

19 XI, abyś widział

« ... Ty bowiem mówisz: „Jestem bogaty” i „wzbogaciłem się”, i „niczego mi nie potrzeba”, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy, i nagi. Radzę ci nabyć u mnie złota w ogniu oczyszczonego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się przyodział, i by nie ujawniła się haniebna twa nagość, oraz balsamu do namaszczenia twych oczu, byś widział...». (Ap 3, 1-6. 14-22)

Słuchamy Apokalipsy w tym czasie, kiedy kończy się rok liturgiczny. Słowo, które umacnia, daje nadzieję, ale jest to też Słowo, które konfrontuje i odsłania prawdę o naszej (o mojej) kondycji.

Odbyłam w ubiegłym tygodniu swoje rekolekcje. To był IV tydzień rekolekcji ignacjańskich. Już kiedyś "przeszłam" wszystkie tygodnie, ale czułam, że teraz potrzebuję znowu, że pragnę przejrzenia, że potrzebuję spotkania ze Zmartwychwstałym, żebym przejrzała i widziała Obecność mego Pana we wszystkim.

Aura w czasie rekolekcji była jesienno-melancholijna, słońca nie było widać (dopiero w ostatnim dniu się pokazało! :). Chodziłam na spacery wokół jeziora, które jest tuż obok domu rekolekcyjnego. A Duch Święty przychodził w czasie modlitwy jako balsam do namaszczania oczu i sprawiał, że oczy serca widziały więcej, że przychodziła ufność i wdzięczność, że rodziła się odwaga i miłość...