11 XI, być autentycznym - wiernym

... Kto w bardzo małej sprawie jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w bardzo małej sprawie jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. Jeśli więc w zarządzaniu niegodziwą mamoną nie okazaliście się wierni, to kto wam prawdziwe dobro powierzy?... (Łk 16, 9-15)

Uczestniczyłam dziś we Mszy świętej za Ojczyznę w małym gronie sióstr. Słowo komentarza do Ewangelii bardzo mnie poruszyło, postanowiłam podzielić się tu. Będzie przetrawione przeze mnie, ale pierwotnie padło z ust o. Dawida OP:

Tischner mówiąc o prawdzie i fałszu powiedział kiedyś o fałszu w temacie pracy. Otóż jeśli ktoś jest w pracy nieuczciwy, to okłamuje tych, którzy z tej pracy korzystać będą. Np. kupuję buty i chcę mieć dobre, a jeśli ktoś je spartaczy, to okłamuje mnie, bo spodziewam się dobrego buta. Piekarz, jeśli będzie nie autentyczny (nie będzie cały w swojej pracy), jeśli będzie nieuczciwy, to nie upiecze dobrego chleba, którego spodziewają się kupujący, okłamie ich. Itd. itp... Naukowiec nie przekaże prawdziwej wiedzy, jeśli nie będzie autentyczny...

"Kto w drobnej rzeczy jest... ten i w wielkiej będzie..."

Tischner zauważył, że w pracy jesteśmy czasowo długi czas, więc to ma konsekwencje w życiu duchowym takie, że jeśli ktoś jest nieautentyczny w pracy 8 godzin, to w tym krótszym czasie, jakie przeznacza na modlitwę (godzona, kwadrans) nie będzie mógł stanąć autentyczny... Nie stanie w prawdzie swojej.

A wracając do tematu Niepodległej: miłość Ojczyzny, to nie hasła, to praca uczciwa, autentyczna.

10 XI, święta czynność głoszenia

Bracia, jestem co do was przekonany, że pełni jesteście szlachetnych uczuć, ubogaceni wszelką wiedzą, zdolni do udzielania sobie wzajemnie upomnień. A może niekiedy w liście tym zbyt śmiało się wyraziłem jako ten, który wam pewne sprawy stara się przypomnieć – na mocy danej mi przez Boga łaski. Dzięki niej jestem z urzędu sługą Chrystusa Jezusa wobec pogan, sprawującym świętą czynność głoszenia Ewangelii Bożej po to, by poganie stali się ofiarą miłą Bogu, uświęconą Duchem Świętym... (Rz 15, 14-21)

Mocno zabrzmiało dziś w moich uszach słowo: święta czynność głoszenia Ewangelii Bożej.

Niedawno dane mi było uczestniczyć w warsztatach kaznodziejskich, prowadzonych przez oo. Dominikanów w Łodzi. Nie mam zamiaru głosić homilii czy kazań, które są częścią liturgii i należą do celebransa, ale w różnych miejscach głoszę Ewangelię, stąd moje zainteresowanie tymi warsztatami. W tym roku w tej edycji warsztatów, po raz pierwszy dominikanie otworzyli się też na świeckich. Było nas 12, w tym połowa to były panie. Bardzo twórczy czas. Poznanie wielu tajników czy też metod, jak twórczo i głębiej przygotować głoszenie Słowa. Była praca na kilku płaszczyznach: i tej ludzkiej (psychologicznej), i tej teologicznej, i tej społecznej (komunikacyjnej). Polecam :)

A dzisiejszy Paweł nazywając głoszenie świętą czynnością, uświadomił mnie w jakim procesie uczestniczę głosząc Słowo. Bóg korzysta z mego przekazu, by objawić Siebie. Niesamowite... Podnoszące i zarazem upokorniające.

9 XI, obecność

Wybrałem i uświęciłem tę świątynię, 

aby moja obecność trwała tam na wieki. (Por. 2 Krn 7, 16)

Od chrztu w nas jest Jego świątynia. Zamieszkanie. On nie tyle jest "słodkim gościem duszy", co jej gospodarzem. Jeśli świadomie oddaję Mu zarządzanie.

Jest w duszy kimś, kto ją kocha. I nie potrzeba kupczenia z Nim o każdą łaskę. Trzeba umiłowania Tej obecności.

7 XI, zacząć

Wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a dla siebie nawzajem jesteśmy członkami. Mamy zaś według udzielonej nam łaski różne dary: bądź dar proroctwa – aby go stosować zgodnie z wiarą; bądź to urząd diakona – dla wykonywania czynności diakońskich; bądź urząd nauczyciela – dla wypełniania czynności nauczycielskich; bądź dar upominania – dla karcenia. Kto zajmuje się rozdawaniem, niech to czyni ze szczodrobliwością; kto jest przełożonym, niech działa z gorliwością; kto pełni uczynki miłosierdzia, niech to czyni ochoczo.

Miłość niech będzie bez obłudy. Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrem. W miłości braterskiej nawzajem bądźcie sobie życzliwi. W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie. Nie opuszczajcie się w gorliwości. Bądźcie płomiennego ducha. Pełnijcie służbę Panu. Weselcie się nadzieją. W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie – wytrwali. Zaradzajcie potrzebom świętych. Przestrzegajcie gościnności.
Błogosławcie tych, którzy was prześladują. Błogosławcie, a nie złorzeczcie. Weselcie się z tymi, którzy się weselą, płaczcie z tymi, którzy płaczą. Bądźcie między sobą jednomyślni. Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne. (Rz 12, 5-16a)

Tak bardzo lubię słuchać tego czytania... Dlatego w całości je cytuję. Św. Paweł opisuje idealną wspólnotę. Tak bardzo mnie pociąga jego wizja. I wierzę, że jest możliwe tak żyć. Tak żyć tu i teraz.

A takim wytrychem, czy kluczem do tego jest wzięcie jednej rzeczy, z tych wielu wymienionych przez św. Pawła. Od jednej zacząć. Np. od zadbać o życzliwość, albo zadbać o nadzieję, albo o wytrwałość w modlitwie, albo o gościnność. Jedną rzecz, da się. A potem będzie ... następna :)

Fot. niektórzy zaczynają od pieczenia foccacio dla wspólnoty :) - zaradzają potrzebom (nie)świętych.

A drugie zdjęcie znalazłam szukając czegoś innego, więc załączam ;) 

2 XI, modlitwa za zmarłych

Jesteśmy przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami. Wszystko to bowiem dla was, ażeby łaska, obfitująca we wdzięczność wielu, pomnażała się Bogu na chwałę... (2 Kor 4, 14 – 5, 1)

Coraz więcej mam znajomych po tamtej stronie... Oni żyją. 

W Eucharystii, zwłaszcza dziś, patrzymy na siebie z dwóch stron, przez Jezusa.

1 XI, wszyscy Święci w Nim

Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają: «Zbawienie w Bogu naszym, Zasiadającym na tronie, i w Baranku»... (Ap 7, 2-4. 9-14)

W parafii, w której mieszkam obecnie, dziś sprawuje się Mszę Świętą na cmentarzu. Owszem, z formularza o Wszystkich Świętych. I tak słuchając czytania z Apokalipsy, które bardzo lubię, patrzyłam sobie na wielki krzew chryzantemy o drobnych kwiatkach. Nie omieszkałam zrobić zdjęcia :). 

Po prostu w nim (w tym krzewie chryzantemy) zobaczyłam to, o czym mówi dziś  Słowo... 

29 X, mogę je wypełnić

 «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. (Mt 22, 34-40)

Jezus przywołując te przykazania, daje je też jako obietnicę. Tak, mogę je wypełniać. Mam potrzebną moc, by tak miłować. 

To, że nie dorastam jeszcze dziś, to nie znaczy, że nie dorosnę jutro...

Potrzebuję do wzrostu bliskości zbawiającej Jezusa i działania Jego Ducha we mnie. Niech się dzieje!

21 X, i ode mnie też to zależy

Świadectwo o Mnie da Duch prawdy i wy także świadczyć będziecie. (J 15,26n) - śpiew przed Ewangelią

Idą w parze: moc Ducha, który jak światło w ciemności oświeca i wskazuje w sercu Prawdę w miłości i moja współpraca z Nim, wyrażona w odpowiedniej postawie.

Myślę, że to (Duch i współpraca z Nim) dziś jest konieczne, by świat „zobaczył” Ojca.

19 X, łaska jak deszcz

…Bo nie ma tu różnicy: wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie… Rz 3,21n

Jest to Słowo bardzo uwalniające. I od zasługiwania, i od perfekcjonizmu, i od niewłaściwego współzawodnictwa, i od usprawiedliwiania się, i od wielu innych, nawet nieuświadamianych często kolein, w które w życiu wpadamy sami, czy wrzucamy tam innych.

Łaska jest darmowa. Łaska jest jak słońce czy deszcz, jest dla każdego. Dla mnie. Dla ciebie. Bez warunków. Bez możliwości kupienia. Bez wpływowych „pleców”.

Usprawiedliwienie czyli postawienie na nowo mnie (ciebie), bez obciążającego wyroku, w relacji do Ojca i do braci. To jest jak wyrzutnia miłości. Nie hamuj! Możesz kochać! Mogę kochać! Właśnie tak - darmowo - jak jestem ukochana.

18 X, przybliżyło się królestwo

…i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże. Łk 10,1-9

Kiedy przychodzę do kaplicy na adorację i patrzę na Jezusa, który w Najświętszym Sakramencie aż wychyla się w moją stronę, to uświadamiam sobie, że blisko jest Ten, Który JEST…

Ale jak do tanga trzeba dwojga, tak też potrzeba mojego kroku w stronę Jezusa i Jego królestwa. 

15 X, mnie po-sila

Umiem cierpieć biedę, umiem też korzystać z obfitości. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, korzystać z obfitości i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia... (Flp 4, 12-14. 19-20)

Jeszcze tak nie potrafię jak św. Paweł, ale chciałabym. Chciałabym być wolna od zewnętrznych warunków, by wciąż miłować całym sercem i Boga, i ludzi.

A przypomina mi się obrazek z Zawichostu (fot.), który siostry otrzymały, gdzie wykaligrafowany jest ten cytat św. Pawła, w tłumaczeniu takim: "Wszystko mogę w Chrystusie, który mię posila". Obrazek stoi w refektarzu :). 

A po-sila, to znaczy daję siłę. Mogę wszystko, bo Pan daje siłę.

Dna dni temu świętowałam 30-lecie przyjazdu do klasztoru (13 X 1993). Wówczas też było tak ciepło, jak w tym roku. Patrzę na te lata i widzę, że słowa te pawłowe też jakoś w moim życiu znajdują wypełnienie. Chwała Panu.

11 X, duch synostwa

Otrzymaliście Ducha przybrania za synów,

w którym wołamy: «Abba, Ojcze».

Czy dziecko ciągle pamięta o rodzicu?

Już dawno z wieku dziecięcego wyrosłam, nie pamiętam jak było. Wydaje mi się, że nie. Ale jeśli szuka kogoś, to szuka swoich mamę, czy tatę.

Jest to dla mnie na dziś "usprawiedliwienie". Bo niestety nie noszę w swej pamięci ciągle Ojca. Ale Ducha synostwa mam. I dobrze mi z tym.

10 X, potrzebuję słuchania

... Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług... (Łk 10, 38-42)

Znowu u Marii i Marty :). 

Marta uwijała się, tak mnie dziś ten czasownik zatrzymał. Widzę też w nim (i w niej - w Marcie) siebie.

Dać tylu chłopom jeść, nie prosta sprawa :).

Jednak znowu Jezus dopomina się o serce. O to coś, co łączy mnie z Nim najgłębiej. I pomimo wszystko, co czynię, czy czego nie czynię, pomimo grzechu, czy zaniedbania. Pomimo nieumiejętności kochania, pomimo braku efektów... Jest i we mnie coś z Marii, słuchającej Jezusa, siedzącej u stóp i potrzebującej tego SŁUCHANIA.