19 V, żyć życiem wiecznym

Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś. A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa… J 17, 1-11

Czas przed zesłaniem Ducha świętego Kościół przeżywa jako nowennę do Ducha świętego. Teksty liturgiczne są nabrzmiałe Jego obecnością. Czasem jawną, czasem ukrytą.

Dziś Go odnajduję w tym zdaniu Jezusa: „to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa”. Odnajduję Go jako życie wieczne. Jezus dając nam życie wieczne, daje nam Ducha świętego. Już od chrztu Go mamy… Czy współpracujemy z Nim, to już inna kwestia. Czy Mu się poddajemy? Bo żyć życiem wiecznym, to żyć Duchem Świętym.

Woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody żywej, wytryskującej ku życiu wiecznemu". Nowy to rodzaj wody, żywej i wytryskującej. A tryska ona na tych, którzy są tego godni. Dlaczego Chrystus łaskę Ducha Świętego określa mianem wody? Dlatego, że wszystko istnieje dzięki wodzie. Woda daje życie roślinom i zwierzętom; woda spada z nieba w postaci deszczu. Woda spada zawsze w ten sam sposób i w tej samej postaci, ale jej skutek jest różnoraki: inny w palmach, inny w krzewie winnym, i w całej naturze daje się odczuwać jej wpływ, a jest on zawsze ten sam, gdyż nie może różnić się od swej natury. Także i deszcz jest zawsze taki sam i nie spada różny, ale przystosowuje się do struktury przyjmujących go i dla każdego staje się tym, czego potrzebuje.

Podobnie Duch Święty: jeden i taki sam, niepodzielny, rozdziela łaski każdemu tak, jak chce. Schnące drzewo, gdy otrzyma wodę, wypuszcza pędy. Tak samo grzesznik przyniesie owoce sprawiedliwości, gdy przez pokutę stanie się godny daru Ducha Świętego. Jeden i ten sam Duch Święty działa w różny sposób z woli Boga i w imię Chrystusa… (Cyryl Jerozolimski)

Fot. Samarytanka, która staje się studnią… Bo Jezus powiedział: „…woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody tryskającej ku życiu wiecznemu…”

18 V, zwycięża

… Ale Ja nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną. To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale odwagi! Ja zwyciężyłem świat. J 16,29-33 

Zwycięstwo Jezusa jest faktem. I dlatego Jego wezwanie „odwagi” nie jest czczą gadaniną. 

Uczę się przyjmować pokój Jezusa. Uczę się…

Będąc ze Zwycięzcą (jeśli jest we mnie On) mogę przeżyć każdy ucisk i porażkę, i poniżenie, i odrzucenie, i niechęć (tak zewnętrzną, jak i wewnętrzną).

A Ducha Jego pragnę i oczekuję, i proszę o Niego.

15 V, będzie dzień

...Także i wy teraz doznajecie smutku. Znowu jednak was zobaczę, i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać. W owym zaś dniu o nic nie będziecie Mnie pytać.  (J 16, 20-23a)

Smutek i radość. Jak noc i dzień. Znane każdemu. 

Jeśli trwam w Jezusie, to rodzi się we mnie życie, którego źródło nie usycha. I zmierzam do Światła, które nasyca...

14 V, abyście się miłowali

... Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali.  (J 15, 9-17)

Mnie to Słowo dziś egzaminuje. Stawia pytanie o miłość. O miłość wzajemną, we wspólnocie. A do tego, by zaistniała są potrzebne dwie strony - tak chcę się bronić. A jednak takie przykazanie Jezus nam zostawia. Takie, które bierze pod uwagę drugiego człowieka. Więcej - mam go kochać tak, jak Jezus mnie ukochał. On za mnie poszedł na krzyż.

Wiem, że dziś ten egzamin oblewam... ale wołam o Ducha i wierzę, że to możliwe tak kochać...

13 V, rozmowa w łonie

Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy...  (J 16, 12-15)

.. Bo w rzeczywistości jest On niedaleko od każdego z nas. W Nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak to powiedzieli niektórzy z waszych poetów: „Jesteśmy bowiem z jego rodu”...  (Dz 17, 22 – 18, 1)

Dziś odniosę się do 1-go czytania. A skłania mi ku temu jedno zdanie, które niesie niesamowity ładunek. A jaki? Żeby go sobie unaocznić zacytuję pewną wymyśloną rozmową dwóch bliźniaków w łonie matki. Nie znam jej autora, ale bardzo mu za tę rozmowę dziękuję. Ja ją cytuję za Aleteia.pl:

Pewnego razu, w brzuchu kobiety będącej w ciąży, były sobie bliźnięta. Jedno z nich zwróciło się do drugiego z takim pytaniem:
– Powiedz mi, czy ty naprawdę wierzysz, że po narodzinach jest jakieś życie?
– Tak, oczywiście, że wierzę. Jest jasne, że po narodzinach coś jest, coś musi być. Na razie jesteśmy tutaj zapewne tylko dlatego, żeby się przygotować do tego, czym lub kim będziemy później.
– Eee tam, pleciesz! Nie ma żadnego życia po narodzinach. Zresztą, jak niby miałoby to życie wyglądać?
– No, dokładnie tego nie wiem, ale na pewno będzie w nim więcej światła niż tutaj. Kto wie, być może okaże się, że będziemy chodzili na własnych nogach i że będziemy jedli własnymi ustami.
– Trele-morele! Skąd ci to przyszło do głowy?! Chodzenie jest niemożliwe. No, a jak słyszę o tym jedzeniu ustami, to po prostu śmiać mi się chce, że hej. Czegoś bardziej zabawnego jeszcze nie słyszałem. Przecież to pępowina daje nam jeść. Więc uwierz mi, jest niemożliwe, żeby po narodzinach było jakieś życie. Pępowina jest na to zbyt krótka.
– Ale ja nie żartuję, jestem pewien, że po narodzinach musi coś być. Wszystko będzie po prostu nieco inne niż tutaj, niż to, do czego tutaj się przyzwyczailiśmy, ale na pewno będzie.
– No ale przecież jeszcze nikt stamtąd tu nie wrócił po narodzinach. Uwierz mi, po porodzie życie się po prostu kończy, i tyle. A zresztą czym właściwie jest życie? Życie jest niczym więcej jak stanem przedłużonego lęku w ciemnej, czarnej nicości.
– Hmm, to prawda, że nie wiem dokładnie, jak będzie wyglądało nasze życie po narodzinach, ale jednego jestem pewien: zobaczymy naszą mamę, a ona będzie się nami opiekować. Sam zobaczysz.
– Mamę? Ty w nią naprawdę wierzysz? A gdzie niby ona jest?
– Gdzie? No jak to? Przecież ona jest wszędzie, wszędzie wokół nas! Przecież to właśnie w niej i dzięki niej żyjemy! Bez niej wszystko to by nie istniało. I nas też by nie było.
– Nie, no weź mnie nie wkręcaj, bo i tak nic a nic ci nie wierzę! Nigdy nie widziałem żadnej mamy. Więc dla mnie to pewne, jak nie wiem co, że ona nie istnieje!
– Hmm, a jednak, gdy wszędzie dookoła jest cichuteńko, można czasem usłyszeć, jak mama śpiewa. Można wyczuć, jak czule i delikatnie głaszcze nasz świat. Dlatego mówię ci: jestem pewien, że właśnie dopiero wtedy, czyli już po narodzinach, czeka na nas prawdziwe życie, a teraz jedynie się do niego przygotowujemy.

Fot.  to jest Ten, który wrócił, by powiedzieć, że jest życie poza tym, co znamy tutaj... Na chwilę obecną tylko wiara pozwala nam popatrzeć dalej.

11 V, będzie mniemał

... To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze. Wyłączą was z synagogi. Ale nadto nadchodzi godzina, w której każdy, kto was zabije, będzie sądził, że oddaje cześć Bogu. Będą tak czynić, bo nie poznali ani Ojca, ani Mnie...  (J 15, 26 – 16, 4a)

Będzie sądził (mniemał), że oddaje cześć Bogu... Dzisiejsza perykopa jest mi jakimś pocieszeniem, kiedy słyszę i widzę, jak niektórzy (katolicy) dziś sądzą (i mniemają), że pogarda i hejt na swoich braci w wierze (różniących się od nich) jest obroną prawdziwej wiary...

Jezu, dawaj swego Ducha i ucz nas miłości!

Fot. pod katedrą szczecińską, dla uśmiechu i nie tylko...

9 V, w świecie, ale nie ze świata

Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wpierw znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi...  (J 15, 18-21)

Jesteśmy w świecie. Często bardzo zanurzeni w nim. Czasem zapominam(y), że Jezus wybrał nas ze świata. Czasem wartości światowe (marności światowe) potrafią omamić...

Znowu patrzę na Jezusa. Znowu uczę się oddawać życie. Kolejny raz podchodzę do tego samego egzaminu... 

7 V, Mu zależy

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza; najemnik ucieka, dlatego że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach... (J 10, 11-16)

Jezusowi zależy na każdym z nas.

Na mnie i na Tobie.

Zależy Mu też na tym, na kim mnie, czy tobie ... nie zależy.

Rozszerzaj moje serce, mój Pasterzu.

6 V, czy nie wierzysz?

....Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? [...] 

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, a nawet większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca. A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię.  (J 14, 6-14)

Czy nie wierzysz? - pytanie bardzo wprost dotykające i Filipa (do którego zostało skierowane), i mnie, która słucham dziś tego Słowa. I nie chodzi o deklaracje wiary, ale o coś więcej, coś co jest na dnie serca, kiedy kieruje się w jedną czy drugą stronę wybierając jakieś działanie, czy zaniechanie działania...

To pytanie łączy się z takim samym pytaniem Jezusa: "czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?" (Łk 18, 8). Ta wiara jest jak roślinka, która bez wody i słońca staje się więdła i opada... 

A jak taka roślinka jest we mnie? ... 

Druga część perykopy jest jeszcze bardziej prześwietlająca serce. Ja unikam zestawienia siebie wobec tych słów... wolę już to pierwsze pytanie, nawet, jak jest odpowiedź niesatysfakcjonująca. 

Ale w tej drugiej części jest perspektywa, jest arena życia, jest możliwość doświadczenia... 

Żeby sprawiedliwości stało się zadość, to w swoim życiu mam fakty, które świadczą o tym, że moja modlitwa została wysłuchana. Że Bóg dokonał na moich oczach wielkich dzieł. Tylko czemu to umyka szybko pamięci i wdzięczności???

Dziś w modlitwie poproszę Ducha, by przypomniał mi i oświetlił choć parę wydarzeń, które były doświadczeniem działania Boga.

5 V, Ja wam daję

Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję...  (J 14, 27-31a)

Po usłyszeniu takiego słowa, modlitwa jest po prostu przyjmowaniem tego pokoju...

4 V, miłowanie

«Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».  (J 14, 21-26)

Od 32 lat noszę biały habit. Coś co mnie "segreguje" w tym świecie. Cieszę się nim. Ale też wiem, że nie habit czyni mnicha,  tylko miłość Boga i ludzi sercem Jezusa.

Uzdalniaj mnie, Jezu, dnia każdego.

1 V, wiele

Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele… J 14,1-6

Te słowa Jezusa jakoś mnie ujmują. „Mieszkań wiele”. Pamiętam czasy dzieciństwa, gdy mieszkałam w mieszkaniu w 5, w jednym dużym pokoju, w mieszkaniu bez wygód… Pamiętam czasy, gdy w klasztorze mieszkałam za szafą, lub parawanem… i tak jeszcze bywa. 

Dziś mam swoją celę - pokój. Malutki ale mam. Tzn. mieszkam :). Dziś tu, za jakiś czas gdzieś indziej, gdzie przełożeni zadecydują.

Lubię urządzić mieszkanie. Będąc czasem w funkcji przełożonej miewam tę możliwość.

Tam u Boga będzie mieszań wiele. Mam nadzieję, że będą piękne. Na pewno. 

A narazie jeszcze w drodze… Maj z Maryją niesie radość.

28 IV, przechadzał się

Obchodzono w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia Świątyni. Było to w zimie. Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona. Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: «Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!» ... (J 10, 22-30)

Jezus przechadzał się :) - zaraz odnosi mnie to sformułowanie do raju, gdzie Bóg przechadza się po ogrodzie w porze powiewu wiatru.

Bliskość Jezusa jest dostępna. Można nawet to "otoczyć". I można nie przyjąć w tym samym czasie Jego Osoby.

Dziś dla mnie ważny dzień. Rodzice przed laty (63) zawarli sakramentalny związek małżeński, a Założyciel mojej Wspólnoty został (1992r) biskupem. Świętowałam to dziś wieczorkiem na dwóch kółkach :)