8 II, taka ofiara

Przez Jezusa składajmy Bogu ofiarę pochwalną nieustannie, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię. Nie zapominajcie o dobroczynności i wzajemnej pomocy, gdyż raduje się Bóg takimi ofiarami... (Hbr 13, 15n)

Ofiara nieustanna. Pochwalna. Przez Jezusa Ojcu, wyznając Jego imię. Słowo ma moc. To nasze ludzkie też. Odniesienie do Ojca z wdzięcznością rodzi w sercu miłość.

Z tejże relacji będzie wypływać dobroczynność i pomoc wzajemna, bo jesteśmy dziećmi jednego Ojca.

6 II, jeszcze za zasłoną

...Wy natomiast przyszliście do góry Syjon, do miasta Boga żywego – Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zgromadzenie, i do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów ludzi sprawiedliwych, którzy już doszli do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu – Jezusa, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż krew Abla. (Hbr 12,21-24)

Czas liturgii sprawowanej na ziemi jest właśnie tym, o czym mówi autor Listu do Hebrajczyków. Tylko że za zasłoną...

4 II, pewność urodzona w sercu

Gdy Jezus przeprawił się z powrotem łodzią na drugi brzeg jeziora Genezaret, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem. Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, upadł Mu do nóg i prosił usilnie: «Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła». Poszedł więc z nim, a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał. A pewna kobieta ... (Mk 5, 21-43)

Ta pewna kobieta weszła z tyłu między tłum i dotknęła się płaszcza Jezusa. I nastąpiło uzdrowienie. Mocą wiary tej kobiety w spotkaniu z Jezusem.

A co ja biorę z tej perykopy?

Biorę fakt tłumu, atmosferę napierania, przynaglania... Na pewno Jairowi zależało, by Jezus szybko szedł do jego domu. Mogę sobie uświadomić cały ten zgiełk i klimat przyśpieszania.

I w tym wszystkim ona - skupiona w sobie - z pewnością urodzoną w sercu (nadzieją, trzeba by raczej powiedzieć)... dotyka Tego, którego inni ściskają.

Atmosfera czy klimat napięcia, zgiełku czy przyśpieszania jest mi znany, czasem sama jestem jego motorniczym ;). Dzisiejsza Ewangelia mi mówi, że nie jest on przeszkodą w spotkaniu z Jezusem. Nie chodzi o to, co w około się dzieje, ale chodzi o to, co się staje w moim sercu, w mojej wierze, w mojej dycyzji.

Fot. właśnie serce wyszywam :) może dlatego dziś w tym kierunku poszła moja modlitwa 

3 II, Jezus nie rezygnuje

Jakże jest wielka dobroć Twoja, Panie, *
którą zachowałeś dla bogobojnych.
Okazujesz ją tym, którzy uciekają się do Ciebie *
na oczach ludzi. 

Osłaniasz ich Twą obecnością od spisku mężów, *

ukrywasz w swym namiocie przed swarliwym językiem.

Niech będzie Pan błogosławiony, *

On cuda swoje i łaskę okazał mi w mieście warownym.

Ja zaś w przerażeniu mówiłem: *

«Odtrącony jestem od Twego oblicza»,

lecz Ty wysłuchałeś mój głos błagalny, *

gdy wołałem do Ciebie.

Miłujcie Pana, wszyscy, *

którzy cześć Mu oddajecie.

Pan chroni wiernych, *

a pysznym z nawiązką odpłaca. (Ps 31)

Modlę się tym Psalmem responsoryjnym w kontekście dzisiejszej Ewangelii, uzdrowienie opętanego i wyrzucenia z niego legionu w świnie. (Mk 5, 1-20)

Zastanawiało mnie przez lata to, że Jezus nie pozwolił uzdrowionemu iść za sobą, tylko odesłał go do swoich. Rozumiem czemu tak uczynił, skoro oni Jezusa "odpędzili" ze swego terytorium, to Jezus wysyła im "swojego", by przypominał im o Jezusie... Ot taki apostoł. Jezus nie rezygnuje.

Iluż takich chodzi wokół mnie?! 

2 II, Prawo, Duch i błogosławieństwo

... Z natchnienia więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga... (Łk 2, 22-40)

Słuchałam wczoraj świadectwa jednego znanego mi małżeństwa. Mówili m.in. jak zmieniała się przez lata ich wzajemna relacja i komunikacja. Stało się to dla mnie impulsem pomyślenia o mojej relacji z Jezusem.

I ujęłabym krótko w 7 punktach:

-> zaniesiona do chrztu i obdarzona łaską (ANNA)

-> patrzyliśmy na siebie (chyba wypatrzył sobie mnie;)

-> potem mnie pociągnęło pewne zobowiązanie (jednak On ciągle mówił "nie")

-> delikatne zaproszenie znienacka, by spojrzeć na Niego, Który się ubiega...

-> moje dobre relacje z chłopakami i mimo to doświadczenie przestrzeni we mnie, której nie zapełni żaden

-> wolność i poczucie błogosławieństwa wobec dwóch dróg (prowadzących w jedno miejsce: do nieba) małżeństwa i konsekracji

-> moje TAK na bycie Barankową :)

To droga początków, o dalszej kiedy indziej. Dziś obdarza mnie szczęściem. I mogę nim obdarzać innych.

1/2 II, nadziejodajni :)

... Zaiste bowiem nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo Abrahamowe. Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem w tym, co się odnosi do Boga... (Hbr 2, 14-18)

Dziś w katedrze szczecińskiej świętowaliśmy już Dzień Życia Konsekrowanego. Zatrzymało mnie II czytanie, zwłaszcza słowa, że nie aniołów przygarnia, ale potomstwo Abrahamowe. Tak jakoś ciepło i lekko zrobiło mi się na sercu. :)

Miłą niespodzianką na koniec Eucharystii była biała róża, którą otrzymała każda osoba konsekrowana.

Chcę też kilka słów wrzucić z konferencji o nadziei, którą wygłosił pallotyn Andrzej Partika:

„Trzeba być mądrym, żeby nadzieję rozpoznać i trzeba być wytrwałym, żeby przy niej pozostać. Jeżeli nadzieja ma pozostać w moim życiu, to trzeba w wierności pozostać.

Wierność do końca, wierność bez końca! Wierność bierze się z nadziei. Ale też wierność nie równa się bierność”.

„Dobrze powierzyć się Bogu całkowicie i absolutnie!”

„Zaufać Słowu Bożemu też wówczas kiedy mi nie pasuje … kiedy wzywa do czegoś, co przekracza moje możliwości”.

„Nadzieja nie jest uzależniona od tego, co jest wokół mnie. Powód naszej nadziei - relacja z Panem”.

„Bądźmy nadziejodajni!”

31 I, zbawienie prawych pochodzi od Pana

Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre, *

a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.

Raduj się w Panu, *

a On spełni pragnienia twego serca.

Powierz Panu swą drogę, *

zaufaj Mu, a On sam będzie działał.

On sprawi, że twa sprawiedliwość zabłyśnie jak światło, *

a prawość twoja jak blask południa.

Pan umacnia kroki człowieka *

na drodze, która jest miła dla niego.

A choćby upadł, nie będzie leżał, *

bo jego rękę Pan podtrzyma.

Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana, *

On ich ucieczką w czasie utrapienia.

Pan ich wspomaga i wyzwala, †

wyzwala od występnych i zachowuje, *

On bowiem jest ich ucieczką. (Ps 37)

Ten Psalm 37, który dziś śpiewamy jako responsoryjny zwraca moją uwagę na czasowniki :), właściwie na działania które opisują człowieka i działanie, który należy do Boga.

Do mnie należy właściwie tylko tyle:

-> mieć ufność w Panu

-> czynić to, co dobre

-> radować się w Panu

-> powierzyć swoją drogę Panu

-> zaufać Mu

Jest jeszcze o upadku, ale nie będzie leżenia :), bo Pan podtrzyma rękę. I jest słowo o mieszkaniu i życiu bezpiecznym, ale jako konsekwencje ufności.

Resztę działa Pan:

=> spełnia pragnienia serca

=> działa

=> sprawia

=> umacnia

=> podtrzymuje

=> daje zbawienie

=> wspomaga

=> wyzwala

=> zachowuje

=> jest ucieczką (schronieniem) dla człowieka

Mój Boże, szacun! Dziękuję!

30 I, droga żywa

... mamy pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje... (Hbr 10, 19-25)

Ujęło mnie to stwierdzenie o drodze żywej. On - Jezus - nią jest. I Jego Ciało. Wcielony Bóg, ale też nie mogę nie myśleć o Ciele, jako o Kościele.

A wszystko przez zasłonę.

Codzienność moja (i twoja), nas, którzy jesteśmy już w Nim przez chrzest, jest ową drogą do Miejsca Świętego, jest drogą nieba. Jest żywą drogą przez Niego, bo wszystko, co nas spotyka jest/może być nam pomocą w odkrywaniu tej Jedynej istotnej Obecności.

A co do Ewangelii, tak sobie myślę, że lampa na świeczniku jest też krucha... Tzn. można ją zgasić, można od niej się zapalić, albo się podpalić... Można ją strącić. Ale światło jest po to, by świeciło. Nawet, krótki czas.

29 I, taki termometr ;)

«Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedno ziarno padło na drogę; i przyleciały ptaki, i wydziobały je. Inne padło na grunt skalisty, gdzie nie miało wiele ziemi, i wnet wzeszło, bo nie było głęboko w glebie. Lecz po wschodzie słońca przypaliło się i uschło, bo nie miało korzenia. Inne padło między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je, tak że nie wydało owocu. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i wydawały plon, wschodząc i rosnąc; a przynosiły plon trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny». I dodał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!» ...  I mówił im: «Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże więc zrozumiecie inne przypowieści?... (Mk 4, 1-20)

Niektóre sprawy są kluczowe. Ta przypowieść o siewcy też.

Diagnozuje ona moje serce. A diagnoza ważna jest!

Przypowieść do której wracać trzeba jak do np. termometru. :) Ot takie porównanie.

28 I, oto przychodzę

... Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi, *
lecz otwarłeś mi uszy;
nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy. *
Wtedy powiedziałem: «Oto przychodzę»... (Ps 40)

Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę. Te słowa w ustach Jezusa są świadectwem Jego miłości do Ojca, wierności, zaufania.

Liturgia wkłada je w nasze (w moje) usta. 

Tak sobie myślę, że czasem zastanowienie się w jakiejś sytuacji trudniejszej (relacyjnej czy innej), zastanowienie się "po co tu i teraz jestem", "co chcę osiągnąć", może być bardzo rozbrajające i niosące nadzieję...

Fot. dać się poprowadzić ojcu... ręka ojca kieruje ręką syna w układaniu układanki

27 I, Boże drogi

... Nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże, i dopiero wtedy dom jego ograbi. (Mk 3, 22-30)

Do dzisiejszej Ewangelii miałam komentarz w postaci filmu, spróbuję załączyć, choć jest po rosyjsku, myślę, że da się zrozumieć. A jeśli nie, to proszę pisać, przetłumaczę.

Niestety, to rolka na fb, nie potrafię załączyć, więc streszczę:

Do pewnej stacji radiowej zadzwoniła kobietę z prośbą do Boga o pomoc, bo skończyła się jej żywność i nie ma za co kupić. Tej audycji słuchał też pewien niewierzący człowiek i postanowił poigrać (wyszydzić) kobietę. Dowiedział się jej adres i wysłał do kobiety swoją sekretarkę z wielką ilością żywności. Przy tym był warunek: jak kobieta zapyta od kogo ta żywność, to musiała usłyszeć, że od diabła.

Kiedy sekretarka przybyła do owej kobiety, ta była szczęśliwa i wdzięczna za pomoc, która otrzymała. Kobieta zaczęła wnosić żywność do swojej małej chatki. Sekretarka zdziwiona zapytała: "Czyżbyś nie chciała wiedzieć od kogo ta żywność?". A co odpowiedziała jej kobieta: "Nie. Mi wszystko jedno. Ponieważ, kiedy Bóg nakazuje, to nawet diabeł staje się posłuszny"...

26 I, lektura, która rodzi

… Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana».

Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione. Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście». (Łk 1,14-21)

Kościół dziś znowu świętuje niedzielę Słowa Bożego. Coś, co jest na wyciągnięcie ręki, coś, co niektórzy z nas słuchają codziennie…jest przez Kościół w Kościele dziś „reklamowane”.

Po co?

Nie znam motywacji Papieża, ustanawiającego to święto, ale słuchając dzisiejszej Ewangelii, chciałabym by nasze oczy były utkwione w Jezusie. Zwłaszcza oczy serca. Żeby Słowa, które słyszymy rodziły nas nowo.

Fot. Mój Tatuś czytający Słowo codziennie. 

Wiem, po co jest drukowane w tygodniku - dla takich, jak mój Tato, którego możliwości są już mocno ograniczone. Okulary + lupa, a także serce dziecięce, są drogą wejścia w Słowo Życia.

23 I, być ludzkim

... Wielu bowiem uzdrowił i wskutek tego wszyscy, którzy mieli jakieś choroby, cisnęli się do Niego, aby się Go dotknąć. Nawet duchy nieczyste, na Jego widok, padały przed Nim i wołały: «Ty jesteś Syn Boży». Lecz On surowo im zabraniał, żeby Go nie ujawniały. (Mk 3, 7-12)

Cieszę się obecnością w Wilnie. Byłam z Tatą dziś w Ostrej Bramie, niosąc moich w sercu i cisnąć się z Maryją do Jezusa. 

Ksiądz Litwin, kiepski język polski, ale to, co powiedział podobało mi się, szacun. Streszczenie:

Jezus uzdrawia, a ci, którzy Go ujawniają to duchy nieczyste. Nie ujawniają Go faryzeusze, ani uczeni w Piśmie… 

Jezus jest Synem Bożym, ale dla nas stał się Synem Człowieczym. I nie po to, byśmy Go podziwiali, ale byśmy Go w dobroci Jego naśladowali. Chodzi więc o to, aby być tak ludzkim!

Maryja, Matka Miłosierdzia - ludzka i boska zarazem…